About A Girl

.

officially, apat na araw na kong isolated sa lab. pero itong araw na ito! pambihira! anlupet!

.

nung isang linggo pa lang, abot-langit na ang pangamba ko dahil pinalitan ng bisor namin ang skedyul ko. ok lang sana na inagahan niya ang pasok ko (mas gusto ko kasi pag ganon, maaga rin akong uuwi!). pero ang problema ko kasi e ang napunta sakin na skedyul e yung may nakalagay na (***). at ano naman ang ibig sabihin nyan?! ibig sabihin nyan kailangan kong pumunta sa kabilang lab para tusukin ng karayom ang mga taong gustong pumunta sa tate (isama mo na rin ang australia, canada at new zealand). tama! kelangan kong kumuha ng dugo!!! anak ng kamote naman oh!

aaminin ko na. ayoko kasi masyado ang extraction. nakakatakot kasing manusok ng pasyente at hindi makakuha ng dugo. nakakaawa naman sila! buti sana kung ako ang tinutusukan pero sige na bago pa humaba ang usapan, dun na tayo tumigil sa ayoko kasi masyado ng extraction.

ang malupit pa sa mga pangyayaring ito, imbis na syringe ang gagamitin mo, kailangan vacutainer (sa syringe kasi makikita mo na kung may lumalabas nang dugo, sa vacutainer para kang nanghuhula kung nasa ugat ka na ba o hindi)! aba! there’s more!!! kailangan habang nageextract ka e may matching gloves pa! san ka pa! e hindi na nga ako sanay kumuha ng dugo gamit ang vacutainer na yun, ngayon pa pakukuhanin pa ko ng naka-gloves!

hindi ko naman siguro masusulat to kung walang kagimbal-gimbal na nangyari sa mundo ko. kanina kasi, mag-isa ako sa extraction room nung may dumating na pasyente. natakot ako kasi malaki sya kesa sa normal. tinalian ko ang braso nya gaya ng ginagawa ko sa iba. pinitik-pitik ang hindi-ko-naman-makitaan-ng-ugat nyang braso! "mataba kasi ako no?" sabi nya. ngumiti lang ako dahil hindi ko na alam ang gagawin! sa kakapitik, may biglang nag-anyong ugat! pero malalim ito! naisip kong gumamit ng syringe tutal marami naman non sa clinic! nilinisan ko ang braso nya ng alkohol at pumitik pitik ulit para mas maramdaman ko ang malalim na ugat! pero hindi! nung tinusok ko sya, wala! halos maibaon ko na ang buong karayom pero wala pa rin! kaya sinubukan ko nang mag-"search" (habang nakatusok pa ang karayom sa balat, hinihila ito palabas-masok papunta sa ibang dereksyon hanggang sa makakuha ng dugo (sana!)). pero kahit anong search ko, wala! at dahil hindi na maatim ng puso ko na nasasaktan sya kahit sinasabi nyang ok lang, inalis ko muna ang karayom. sa kabilang kamay, merong ugat! PRAISE THE LORD! pinitik-pitik ko muna ang ugat nyang ito bago ito tusukin. sa awa ng Diyos, nakakuha naman ako.

hindi pa dyan nagtatapos ang kwento. simula pa lang sya! ang mga sumunod sa kanya, ke malaki ang ugat o kitang-kita na, para akong naduduling at nagmimintis! anak ng siopao! alam mo ba kung gaano kahirap yun ha?! mahirap kayang bawiin ang kompyansa sa sarili kapag nagkaroon ka na ng isang palpak na extraction! at hindi ko rin naman gustong dalawang-tusok kada pasyente no! una sa lahat, nasasaktan din ako pag nakikita kong nasasaktan yung tinutusukan ko at pangalawa, ang toxic kaya non! dalawang tusok kada pasyente! hello!

mahirap din kaya! may mga ugat na parang sa construction worker. meron naman parang hibla ng tatlong buhok na pinagdikit. meron din yung malalim. meron yung kala mo puputok na sa sobrang laki. meron yung as in nagsusumigaw na green! (follow the green light nga sabi ni papa calvs.) meron naman yung nakikipagtagu-taguan. iba iba naman yan e. may mahirap kuhanan ng dugo. meron din yung kahit hindi mo na tignan makukuhanan mo pa rin! nyahahahaha!

kaya ikaw kung magpapakuha ka ng dugo, please lang! wag mong sasabihin na "isang tusok lang ah!" kasi baka madalawahan ka pa e! tapos may mga araw pa na, ang dami dami na ngang tao, hindi ka pa makakuha ng maayos! tama bang murder-in ang mga ugat ng pasyente! ay kamote!

gaya nitong araw na to, pero gaya nga ng paulit-ulit kong sinasabi… lahat natatapos… lahat natutulduka.n.. tapos bukas iba na naman.

.

haaay may glitch daw sa system ng friendster! hindi tuloy ako makapagcomment… hmp!

.

"anak ng tinapay! dinalaw ako ng demonyo nung nakaraang linggo!"

.

ganito kasi yan. dalawang sabado akong nagpintura ng kwarto. nung una, yung dingding ko muna na ngayon ay perky pink na. at sumunod naman e yung kisame kong naging black abyss (super dark blue). at dahil nga balinkinitan ang katawan ko, kamusta naman at nabugbog ito dahil kinareer ko ang pagiging pintor! pagod na nga, hindi ko pa ipinapahinga! ang pisikal na pagod, umakyat sa ulo kaya ayan kung anu-anong kabulukan ang naiisip ko.

lunes. masama ang buong araw ko dahil toooooot tooooooot tooooooot!!! naiinis ako kasi tooooooot tooooot toooooooot! tapos meron pang [bleep] na [bleep] na sobrang [bleep!!!] tlga! in short, masama ang buong lunes. sinundan ito ng martes na ok na sana, yun nga lang habang binabagtas ko ang kahabaan ng UN ave pagkagaling sa trabaho, nagbiro ang langit at umulan ng malakas! ang suot kong chuck taylor, hala sige! naligo sa ulan! at dahil nga hindi rubber shoes ang nasabing chuck taylor, pati ang paa ko nadamay sa paliligo nito sa ulan. basa yung likod ng scrubs ko pati yung pantalon ko. basang sisiw! naghintay ako ng bus sa kanto ng UN kung saan naman umaarangkada ang mga jeep kaya yung tubig tumitilamsik ng malupit! at ang bus papunta ng alabang, matagal pang tumambay sa may tapat ng times plaza kaya ang tagal ko pang naghintay at naligo sa ulan bago ako nakasakay! nang makasakay na ang basang sisiw (ako yon!), natulog na lang ako sa bus para palipasin ang sama ng loob. ang nakakatawa/nakakaasar jan, nang magising ako nung nasa terminal na kami ng alabang, aba! nagpapatawa naman ang langit ngayon, MAARAW! ang basang sisiw binabagtas ang mga kalye sa alabang habang nakatirik ang araw!

umuwi akong awang awa sa sarili at masama ang loob (na naman!) baka kako binibiro lang ako ni papa God para mapabili na ko ng sapatos (as in RUBBER shoes!). nagpalit ako ng damit at niyayang manood ng sine ang isang kaibigan (na hindi rin ako sinamahan dahil wala na xang budget… wala rin akong budget non kaya dein ko sya pwedeng ilibre!). LINTEK! masama na nga ang loob ko, hindi pa ko makakapanood ng sine! pumunta ako ng mall. bumili ng sapatos. saka nagkape. pero ang kapeng dati rati’y nagpapagaan ng mabigat kong mundo, ngayon tila walang magic! ok… so hindi ako tinablan ng mahiwagang kape! (pero salamat pa rin ke papa God dahil nakaupo ako sa paborito kong couch kahit na maraming tao nung mga panahong yun.)

miyerkules. pupunta sana ako ng alabang pero masakit ang ulo ko. nagsusumigaw ito na magpahinga na lang ako sa bahay. ang sinabi kong 15 minutes lang na pahinga, naging dalawang oras! nang magising ako, alas-nuebe na ng gabi. hindi ko na pinansin ang nangyari dahil nga naisip kong masyado nang kinakawawa ang kawawa ko nang katawan. pero wag ka, nung gabi (pero umaga ko na ito nabasa), may nagtext sakin, yung kaibigan kong niyaya kong manood ng sine, nagtext para sabihin sakin na napanood nya na ang palabas na gusto kong panoorin! ALANGYA NAMAN! sa isip-isip ko lang naman, batukan ko kaya tong mokong na to para matauhan!

ang pinakamalupit dyan, meron akong kaibigan na lagi kong nakakausap tungkol sa mga problema nya. pag naiiyak na sya at walang makausap, tumatawag yun. pag gusto nyang murahin ang mundo, sinasabi nya rin naman sa kin. pero nitong mga nakaraang araw, hindi na nagpaparamdam sakin tong taong to. may bumulong sakin, "tinatawagan ka lang nyan pag may problema yan!" sa sobrang tampo (siguro galit), naisip kong "AKALA MO AH! kung ganyan lang ang gagawin mo sakin, di kita kakausapin no!"

nararamdaman ko naman na may problema ako. makulimlim ang bawat araw at nangungutim ang puso ko. nagagalit ako sa mga taong noong mga panahon na yun ay iniisip kong ginagamit lang ako. nagagalit ako dahil sa palagay ko wala akong halaga sa kanila. naniwala ako sa kasinungalingan nung demonyong bulong ng bulong sakin. buti na lang, may angel na nagpaiyak sakin nung huwebes ng gabi. nung nag-uusap kami, dun ko narealize na meron pala akong bwisita! anak ng tinapay naman talaga oo! dinadalaw ako ng demonyo! pinagsasamantalahan ang kahinaan ko nung mga panahong nakakaramdam ako ng kalungkutan at kawalang-pagpapahalaga. sinasabi nito na kailangan kong iparamdam sa ibang tao kung ano yung nararamdaman ko. sabi nga ni Joyce Meyer, "Hurting people hurts people!" PERO HINDI DAPAT! hindi dahil nasasaktan ako, mananakit na rin ako ng ibang tao. kahit anong gawin ng ibang tao sakin, kahit masaktan pa ako o maging masaya, dapat piliin ko pa rin kung anong sinasabi ni papa God na gawin ko. mararamdaman mo naman yun e, kung sa tama o sa mali. basta magsabi ka lang na kailangan mo ng tulong, na nalilito ka — lahat sabihin mo na dahil kahit naman yung mga hindi mo sinasabi at pinakatatago tago mo pa e alam NYA rin. siguro nga, hola! martyr ng makabagong panahon! masyadong masakit na katotohanan yun para lunukin di ba? siguro nga, masyadong mahirap yun para piliin, pero isa pa rin yun sa mga pwede mong pagpilian.

hindi dahil sa palagay mong winawalang bahala ka e talaga namang winawalang bahala ka. o kung winawalang bahala ka nga e hindi naman ibig sabihin non, ganon na rin ang gagawin mo dun sa mga taong yun. maniwala ka, ikaw din ang masasaktan. ikaw din ang mabubulok.

habang tumatawa ang bwisita ko, nagmumukmok ako at nagtatampo. iniisip na wala akong halaga at walang nagmamahal sakin. TATANGA TANGA kasi. kung kani-kanino nakikinig! nangingilabot ako sa tuwing nabubuo sa makulit kong kukote ang imahe ni bwisita kong bumubulong sa tenga ko. pero may mga pagkakataon na pinakikinggan ko naman xa at pinaniniwalaan lahat ng mga kasinungalingan nya.

una sa lahat, alagaan ang katawan. seryoso to. hindi ako nagpapatawa. pag pagod ka na, mas madali kang asarin! hahahaha! at pag pagod ka na, mas tamad ka nang gumalaw at mag-isip. at kung tamad ka nang mag-isip, kung saan saan ka nalang maniniwala. minsan kailangan din mag-"unwind" (haay! viviene!) at mag-isip-isip. pangalawa, wag gawing basehan ang emosyong mas malupit pa sa panahon ng pilipinas kung magbago! nakakapandaya din ang mga emosyong yan! pangatlo, ano ba? mag-iisip muna ako… (exits)

.

maraming bumubulong kaya makinig kang mabuti. makinig kang mabuti.

.

"im single, im not sick."

.

I do not find it odd anymore how other people who i haven’t seen for a while pop the "do you have a boyfriend already?" question before actually asking me how i’m doing. Many years have already passed and here i am still married to the "No Boyfriend Since Birth" society. "Why are you still single?" They would often ask.

As i think it over, sometimes i find myself insecure. Am i that not likeable? Am i that ugly? Am i that self-centered? Am i like this? Am i like that? A friend told me that i’m difficult. I admit that. I don’t talk that much. I don’t have that much opinion. I hate to argue. I listen. Sure. But i have a failing grade when it comes to talking. I can go on with a list of reasons why people (men) are repelled by me. I don’t even think of reasons as to why they would choose to stay.  It is at times like this that i think little of myself — my self-esteem just gets squished over and over again. Having little value of myself, I find ways to please people. I would do things that I think would please them. I would do things that would give me their approval.  I want them to notice me and appreciate me. I want them to like me.

Well, tell me, who here does not want to be liked? Who doesn’t want to be favored? Who doesn’t want to be accepted and moreover loved? I want to favored. I want to be noticed. I want to be liked, accepted and loved.

But one thing I realized over the years is that pleasing people won’t do me any good. If i would seek approval from other people, i would die… literally. Some people can give their approval but there would also be some people who would give otherwise.

Yes. I am single (as of the moment). But i would rather stay single than be in a relationship that is going nowhere. I am not saying that i do not wish that i would have someone to call MY ‘boyfriend’. There are times that, yes, i dearly pray to God that i had a boyfriend — that special someone who i can watch movies with, who i can sit at starbucks with, who i can shop with, who i can talk to in the wee hours of the morning, who would take care of me when i’m sick, who would send me flowers, who would pick me up from work, who i can dine with, who i can do things with, who i can share my dreams and plans with, that one who i would choose to love. But if i would have a boyfriend, I want the one who God chose for me. I want someone who would accept my flaws and imperfections. I want someone who would love me for me.

Being single is not equatable to being miserable. The point is, no matter if you are single or in a relationship, you are accountable for your own misery and happiness. Don’t go blaming other people if you are unhappy and hurting. They are not accountable for your happiness. You are.

i maybe single but that does not mean i am alone. God has always been with me. I don’t have to worry about not being accepted because He has accepted me despite of my imperfection. I don’t have to think little of myself because i know who i am in Christ. As for my God’s best, if ever there is one, I am willing to wait for God’s perfect timing. But i guess for now, I would just have to stay FABULOUSLY SINGLE!

.

.

hindi ko alam kung bakit, pero pinapasaya ako ni martin nievera nitong mga nakaraang araw. parang unti-unti na tuloy akong nahuhumaling sa boses nya.

.

bagong pintura na yung kwarto ko. ang planong itim na kisame, malayo na sa katuparan. pero may ibang kulay na pumasok sa eksena. black abyss. sus! black abyss pa. dark blue. super dark blue. masaya ako sa kinalabasan ng kulay. kakaiba yung kwarto. pakiramdam ko tuloy nasa ibang bahay ako pag nandito ako sa kwarto ko. 

.

malungkot ako. pero nung isang araw yun. ewan ko ba, naiyak lang ako kahapon e nawala na agad yung mga negative vibes sa paligid. ang nakakainis lang jan, nagkaroon ako ng outbreak dahil sa pagiging depressed hahaha! nagsusumigaw tuloy ang mga pimple sa fez ko! siguro nga hormones lang to.. haaay! me and my raging hormones… tsktsktsk!

.

ayoko na palang umasa at maghintay. at ayoko na ring humingi ng kapalit. enough said.

.

may nagtanong sakin: ano daw ginagawa ko pag sobrang galit ako? hindi ko nasagot ng maayos. eto na. SAGOT: UMIIYAK hehehe!

.

nainis ako nung isang araw. pero hindi ko masabi heheheh! at xmpre hindi ko rin sasabihin dito yun. nakakatawa lang dahil posible pala yun. as in magalit. magalit talaga. at posible pala talaga na hindi mo makakasundo ang mga taong…. toooot toooot tooooot! hahahaha! ayoko na.

.

naligo pala sa ulan yung chuck taylor. kaya ayan, napabili tuloy ako ng sapatos na hindi dinadamay yung paa ko pag gustong maligo sa ulan. si papa God talaga, sasabihin lang sakin na bumili na ko ng bagong sapatos, niliguan pa yung chuck taylor. pero sabagay hindi rin siguro ako bibili pa kung hindi pa nangyari yun. siguro rin sinasabi nya na linisan ko na yung chucks hehehehe!

.

alam ko na kung anong itsura ng MTB sa LJ hahaha!

.

maulan na… pero sana laging kong piliin na maging maaraw sa mundo ko.

.

o xa walang sense na post. good night dear void. ;p

matutuwa na sana ako sa abs-cbn. hay naku! sobrang predictable talaga ng ending ng maging sino ka man! matutuwa na sana ako na papatayin nila ang bidang si eli. kaso mo ang flatliner mega tumibok ulit ang heart!!! kamusta naman! milagro kung sa milagro! kaso napanood ko na yan e! hello just like heaven! ay naku! sayang mapapabili na sana ako ng dvd ng maging sino ka man! hahahaha!

pero in fairness naman sa mga cast ng palabas na ito magagaling sila. at ang papa sam milby improving ever! hirap man magtagalog nakakaawa naman kung sa nakakaawa at nakakaasar kung sa nakakaasar. in short magaling magaling ang lolo mo! kung magpapatayan sila magsusuntukan magsisigawan o magiiyakan astig astig at astig pa rin! bibigyan ko pa sila ng sampung popcorn! naging boring man ang kwento sa ilang banda maganda pa rin ang kinalabasan. pero nakakaasar talaga ang ending! lahat ba ng ending sa telenovela kaylangan happy? well well well!!! welcome to the philippines!

.

.

addendum

well well well! just when i thought na tapos na ang drama ni eli at ni princess hindi pa pala. AKALAIN MONG MAY BOOK 2 PA PALA ITO!!! kung sabagay hindi masamang lagyan ng book 2 ang telenovelang maganda. wish ko lang na sana mas maganda pa at mas kapanapanabik ang mga tagpo sa susunod na… uhm book?!?! hehehe!

at nakalimutan kong sabihin na hindi lang cast ang magaling sa maging sino ka man. mas magaling ang mga taong nasa likod ng mga mukha. astig nyo mga parekoi!

.

.

kung kailangan mong umalis,
mapipigilan ba?
ang bawat araw na lumipas
wala nang dahilan pa
hinihiling na lang na sana
hindi na nakilala
hindi na nakilala

.

wala akong magawa / hindi ko naman masabi sayo / kung nasasaktan man / o nagtatampo / dahil wala rin namang magagawa / ngayon kailangan nang lumayo / kung babalik / hindi ko alam / ayoko na rin sanang makialam / bawat sandaling hahagkan / didiligan ng luha / saka tuluyang itatapon / itatapon / itatapon / itatapon / hanggang sa mawalan ng saysay / ang kahapong kay tamis / hanggang sa mawalan ng kahulugan / ang kahapong kay bilis / at lumipas na / at lilipas pa / ang mga araw na wala ka / at di ko na muli pang hihilingin pa / ang muli mong pagbalik / at ang muli kong pagluha / kung ngayon na ang huling paalam / kung ngayon na ang huling paalam 

.

nakakabadtrip… pauwi ka na at pagod tapos hindi ka pa makakaupo ng maayos sa jeep! wala pa sa one-third ng gluteus maximus ko ang nakaupo! pambihira!!!

ang init pa rin. ayokong matulog ng pinapawisan pero ayoko rin kapag umuulan.

.

nung friday, may natanggap akong text mula kay batsie na kaylangan daw ng reliever sa clinic nila. 500 DAW… naisip ko, "hmmm, wala pa naman akong plano sa sabado… ano kaya?" kaya nagbaka-sakali ako at nagtanong kung ilang oras naman yun at kung anong gagawin ko dun kung saka-sakali. nang biglang naging 350 na lang. at dahil sabi nga ni batsie na lugi ako sa pamasahe palang, e hindi na rin ako pumunta.

.

sabado

natupad din sa wakas ang pagpipintura ko ng kwarto. matagal ko na kasing sinasabi na gusto ko ng kwarto na kulay pink. ayoko ng malamyang pink. gusto ko masayang pink. nagsusumigaw na pink. nang-aakit na pink. pink na kahit patay ang ilaw sa kwarto ko, magsasabing pink pa rin xa. pink na nakakaeng-ganyo titigan. pink na kakaiba. pink na may halong pula. pink na matapang ang timpla. pink na akong ako talaga.

kahit tanghali na, umalis pa rin ako ng bahay para hanapin ang sinasabi kong kulay. nagbihis. dumerecho sa mall. pumunta sa ACE hardware. unang beses kong makapasok sa loob ng ACE hardware. ganon pala ang itsura sa loob. at dahil hindi ko alam kung saan hahanapin ang mahiwagang pintura, nagtanong na lang ako sa butihing salesman. itinuro niya ako sa section 2 (ata yun). malayo pa lang ako, parang gusto kong mahilo. hindi ko alam kung anong ginagawa ko. hindi ko alam kung anong eksaktong gusto kong kulay. hindi ko alam kung anong klase ang bibilhin. ang alam ko lang, gusto ng pintura. makailang ulit akong nagpaikot-ikot at tumingin-tingin sa balde-baldeng pinturang nakadisplay. hindi ko talaga alam ang ginagawa ko. sumagi rin sa isip kong umuwi na lang. pero ayoko. ayokong umuwi ng walang bitbit na pintura. naisip kong magtanong na lang ulit, tutal naman e hindi ko talaga alam kung anong ginagawa ko. bakit pa ko magdudunung-dunungan. gusto ko talaga ng pintura. gusto ko yung tama ang timpla. may nakita akong salesman ulit. sa kanya ko tinanong kung pwede bang magpahalo ng pintura. tinuro niya ako sa isa pang salesman. abel christian ang pangalan. pinakitaan ako ng listahan ng mga kulay. ang dami. iba-iba. ang sarap mamili. ang daming pagpipilian. at dahil nakikinita ko na sa isip ko ang kulay kong gusto, hindi ko na tinignan yung ibang kulay. nang makita ko yung two lips. nagustuhan ko kaagad. pinakitaan pa ako ng sample sa astig nilang kompyuter. maganda kako. tama ang timpla sa pakilasa ko. tinanong ko kung magkano. higit sa isang libo. butas ang bulsa. taob ang sweldong pinagkatipid tipid. ang akala kong limang daan dumoble. triple pa nga kung susumahin. bumili kasi ako ng mahiwagang roller kit. di bale na kako tutal matagal ko na rin itong pinagplanuhan, ipinagdasal, pinangarap. basta ngayon, magpipintura ako.

maraming kulay pero may nagustuhan ako agad. tinignan namin ito sa astig nilang kompyuter. at dahil gusto ko na ang kulay, nagpipindot na ang butihing salesman sa astig na kompyuter para malaman kung paano titimplahin ang mahiwaga kong pintura. bago lang daw xa at ninenerbyos. naiintindihan ko naman. ako man dumaan sa pagiging bago. sige lang kako. handa naman akong maghintay. kumuha siya ng puting pintura. binuksan ito at itinapat sa malupit nilang lalagyan ng ibang kulay. parang lalagyan ng ketsup pero mas malaki at mas malupit. naglabas ito ng maladugong kulay. hinalo ito sa puting nauna. sa isip-isip ko, tapos na ba? paano naman hahaluin ang pintura. hindi pa pala tapos. nilagay nya pa ito sa isang nakakatakot na gadyet. ang totoo, sa unang tingin parang walang espesyal sa gadyet na ito. pero nang ito’y kanyang paandarin, nanghilakbot ako! kinalog nito ang dalawang lata ng pintura ng buo nitong lakas! mabilis! taas, baba! taas, baba! hindi lamang ito basta pagkakalog ng lata. tila galit ata ang gadyet na ito. o sadya lamang na ganoon para magampanang mabuti ang paghahalo ng pintura. ilang minuto ang lumipas, nilabas na rin ang nahihilo ko nang lata. bunuksan ito. ten-ten-nen-ten! presto! hindi na ito puti. pero tila namutla ata ang pintura ko sa sobrang pagkakakalog. "magdadarken pa po ma’am yan, pag natuyo," paniguro naman ng butihing salesman. "gusto nyo po makakita ng sample pag natuyo?" ngumiti ako at tumango. nang mapakitaan ako ng kulay, tinanong ko ulit kung magkano. kinapa ang pera sa bulsa kong taob na. nagpaalam na akong magbabayad. "ihahatid ko na po kayo, ma’am," sabi ng butihing salesman. bumili na rin ako ng mahiwagang roller kit. baka kako wala sa bahay at maudlot lang ang aking pangarap na pagpipintura. salamat sa butihing salesman na ito at naging madali at masaya ang aking una (at nawa’y hindi huli na) pagpunta sa ACE hardware at pagbili ng mahiwagang pintura.

pagkatapos magbayad, tinanong ako ng isa pang mabait na salesman. "kaya nyo na po ma’am?" ngumiti ako at tumango. nagpasalamat at umalis. pakiramdam ko’y may mga matang nakatingin sakin. nagtatanong. ano kayang ginagawa ng batang ito dala ang dalawang supot na mula sa ACE hardware? basta ako, magpipintura. ang mga unang minuto ng pagbubuhat ng isang galong pintura ay walang anuman. pero hindi pa man ako nakakalabas ng mall tila bumibigat ata ang pintura. pakiramdam ko’y nakikipaghilahang-lubid ang kaliwa kong braso sa gravity. kailangan kong lumaban pero kamusta naman ang balinkinitan kong pangangatawan. nakarating naman ako ng bahay ng maayos. yun nga lang hindi pa man ako nagsisimulang magpintura, ngalay na ang kaliwa kong braso. determinado akong magpintura. bagay na hindi ko alam kung kailan ko huling naramdaman. kumain ako, kako pampalakas. bumili ng coke, kako pamatid-uhaw.

pasado alas dos na nang magsimula akong ilabas ang mga gamit sa kwarto. kailangan dahil pader ang pipinturahan ko. kawawa naman ang mga gamit kung pati sila’y paliliguan ko ng pintura. pagkatapos ng isang oras ng pagtulak, paghila, pagbuhat ng mga gamit kong halong magaan at mabigat, nakita ko ang sarili kong nagtatanggal naman ng mga screw. anong petsa pa kaya ako makakasimulang magpintura? inaliw ko na lang ang sarili ko sa pagkanta.

malapit nang mag-alas-kwatro noon. nakatingin ako sa pader na dating mapusyaw. eto na. eto na. eto na! mag-iiba na ang kulay ng mundo. sa mga unang pahid ng pintura, hindi ko maiwasang mapangiti. nakakalokong pag-ngiti. parang ngayon ko lang kasi ulit naranasan ang magplano at tumupad ng plano. marami kasi akong gustong gawin. gustong gawin lang. gusto ko nito. gusto ko nyan. pero gusto ko lang. ano kayang meron sa pagkakagusto? at ano kayang nawawala pag nasa sa’yo na ang bagay na matagal mo nang ginusto?

madali lang naman. ibubuhos mo ang pintura sa malupit na tray. ilunod ang mahiwagang roller brush dito. ikaskas upang matanggal ang sobrang pintura. at hayaang halikan ng roller brush ang pader. presto! ang dating mapusyaw kong mundo, ngayon nabibigyan na ng bagong kulay. isa sa mga natutunan ko sa karanasang ito ay ang kahalagahan ng extension rod. kung extension rod nga ang tawag sa tinutukoy ko, hindi ko alam. yun yung ikinakabit sa dulo ng roller brush (kung maliit na klase ang roller brush mong nabili) para hindi ka na mag-akyat panaog sa hagdan habang nagpipintura. wala ako non kaya mejo nahirapan ako. isang dereksyon lamang dapat ang pagpipintura para pantay at maganda ang kalalabasan. pagkatapos ng siyam na oras ng pagpipintura (pagkanta, pagcha-chat, pagluluto ng ulam, pagkain ng hapunan at meryenda at ang ilang minutong break na maraming beses na naulit), sinukuan ko rin ang pagpipintura. pagod na ang katawan kong daig pa ang nagpunta ng gym. pahinga muna kako. hindi na ko nakapaghilamos o nakapagsipilyo man lang, basta ang natatandaan ko makaraan ang ilang minuto mula nung ilapat ko ang likod ko sa kama, tulog na ako.

pagkatapos ng apat na oras, nagising ako. mabigat ang katawan. parang bakal yung dalawa kong braso. masakit. pero hindi pa ko tapos magpintura ng bintana. kailangan ko pa ring maglinis. kahit mabagal, sumigi pa rin ako sa pagpipintura. pagkatapos ko doon, nilinis ko ang sahig kong punung-puno ng mga patak ng pintura at bakas ng tsinelas kong naapakan ang pintura. alas nuebe na nung nagsimula akong magbalik ng mga gamit sa kwarto. inayos ito sa porma at binigyan ng bagong mukha ang mga pwede namang baguhin.

linggo. alas diyes ng umaga. sa wakas nakatikim muli ng tubig ang nauuhaw at nanlalagkit kong katawan. halong pawis, dumi at pintura na ang nasa balat kong kinailangan ko pang gamitan ng paghilod. ang sarap sa pakiramdam! bata akong ayaw nang lumabas sa banyo para maglaro ng tubig. natanggal ang init at pagod sa katawan. UYY! FRESH!

kahit bagong ligo, hindi pa rin naalis ang sakit ng katawan ko. kung kahapon magkabilang braso lang ang masakit, ngayon magkabilang hita ko ay masakit na rin dahil sa paglilinis ng sahig. pero linggo ngayon at gusto kong magsimba. nagbihis ako at lumabas ng kwartong may nakaplaster pa ring nakakalokong ngiti sa mukha. bagaman hindi pa tapos ang pagsasa-ayos ko ng kwarto, masaya akong nabigyang kulay na ang dati kong mapusyaw na mundo. tuwing nakikita ko ang dingding na pinaghirapan kong pinturahan, hindi ko mapigilang hindi padaanin ang mga daliri ko rito. at kahit anong maging opinyon ng ibang tao rito, maganda ito sa mga mata ko. yun naman ang mahalaga dahil HELLO! KWARTO KO KAYA TO! hahaha!

ang itim na kisameng gusto ko, malayo pa sa katuparan (o kung matutupad man hindi ko alam). pero sa kung ano na ang meron ako ngayon, masasabi kong may kasama pang ngiti na masaya ako. naaalala ko tuloy ang dati kong propesor, sabi nya sa amin (nabasa nya lang din daw ito sa isang magazine): "WHAT THE MIND CAN CONCEIVE, THE BODY CAN ACHIEVE." ano pang gamit ng katawang bigay ng Diyos kung hindi rin lang para isakatuparan ang mga bagay na magbibigay ng papuri sa Kanya? tunay palang mas maganda sa totoong buhay ang dati’y pinapangapangarap ko lamang.

.

.

.

ALOK-BATI

salamat nga pala, xmpre ke papa God na kahit pagod na ko e binibigyan pa rin ako ng dahilan at lakas para tapusin kung ano yung sinimulan ko.

salamat kay abel christian, ang butihing salesman sa ACE hardware, sa pagiging mabait at magalang na salesman. bago pa man ako magtanong tungkol sa pintura, may inalok na syang produkto sa akin. nawa’y nandyan ka pa rin sa susunod kong pagdayo sa ACE. astig mo!

sa ACE Hardware, buti na lang may ganun sa Festival. kung hindi baka dumayo pa ako sa Southmall para lang bumili ng pintura. nga pala, may sarili silang brand ng pintura. ganun yung pinturang nabili ko e! heheheh!

salamat sa tatay kong hindi napapagod magpayo sa akin. kahit makulit ako tungkol sa kulay na itim na lagi nyang pinagdududahan babagay o hindi, hindi ko narinig sa kanya na pangit ang kinalabasan ng mga naisip ko. at tungkol naman sa kulay pink na nagustuhan ko, "pink na pink ah" lang ang natatandaan kong narinig mula sa kanya. ang mga opinyon nya, gusto ko kung paanong binabanggit at hindi pinipilit. salamat po!

salamat sa nanay kong laging sinasabing buksan ko ang electric fan at exhaust fan sa kwarto ko habang nagpipintura ako. kaso lang nung mga panahong iyon, gusto kong mala-sauna ang kwarto ko. pero salamat pa rin xmpre! happy mother’s day! hehehe! (hanep sa banat e no!)

kay jeds, na tinulungan akong magbuhat ng malaki kong cabinet! ano namang laban ng balinkinitan kong katawan sa cabinet kong mas matangkad pa sakin. salamat sa tulong niya sa pagbubuhat. at sa paghuhugas ng plato nung kinagabihan na kumain kami at nagpipintura pa rin ako.

kay nija, dahil sinabi nyang maganda ang kulay. nawa’y mainspire syang magpintura na rin ng kwarto.

at sa astig kong kompyuter, na naging tila radyo nung araw na nagpipintura ako. nakakatanggal ng pagod yung tugtog. hindi ko napansin na siyam na oras pala akong nagpintura dahil aliw na aliw ako sa pag-sing-along! hahahaha!

.

maraming maraming maraming salamat po sa inyong lahat! BOW!