.
hindi ko mapigilan na hindi isulat to. bakit? e kasi naman! e kasi naman! e kasi naman nakakapanggalit talaga!
teka teka.
oo pala, hindi ko na babawiin. nakakapanggalit nga.
ganito kasi yan. isang magandang araw ang bumungad sakin. masaya pa naman ako kasi first time ito sa history ko! kamusta naman! nagbasa ako ng libro at talagang nakuha nito ang interes ko. take note: hindi to love story! kaya ang galing talaga!
hindi naman importante yun kaya eto na talaga yung kwento.
(teka. bago ko ituloy ang kwento, gusto ko lang sabihin na pinag-isipan ko kung isusulat ko to o hindi. naisip kong sige na at maikwento na… pinag-isipan ko rin kung pano to ikkwento. nahihirapan na ko kung paano to gagawing kwentong barbero kaya sige na, sasabihin ko na kung paano talaga naganap ang mga pangyayari.)
tatlong araw.
tatlong araw kailangang magkolekta ng plema ng isang pasyenteng hinihinalang may TB. paraan to para masiguro na TB nga ang sakit ng pasyente. kung ganon nga, sasailalim ang nasabing pasyente (yung may TB) sa DOTS (directly observed treatment, short course). OO NAGAGAMOT ANG TB! (pwera na lang kung wa epek sayo ang antibiotics.)
may isang lalaking naka-wheel chair. dahil naka-wheel chair sya, binigyan siya ng priyoridad. kasama nyang pumasok ang isang babae. hinala ko, asawa nya to.
dalawang araw. nakapagkolekta naman ang lalaking ito. maayos silang lumalabas-masok sa collection room.
sa pangatlong araw, sa hindi ko malamang dahilan, naging mahigpit ang isa kong kasama sa pagbabantay sa kanya. tutok kung tutok. doon lang sya sa harap ng pinto ng cubicle. aba’y e di sige. walang kaso naman yun.
pero weird… db?
lumapit ako. nakiusyoso.
baka lagyan nung babae yung cup.
(translation: baka raw yung babae ang nagkokolekta ng plema at hindi yung lalaking pasyente)
bisaya ang salita nung mag-asawa. hindi ako nakakaintindi ng bisaya pero halata naman na nagkakainitan na sila dahil sa tono ng boses.
yung matandang lalaki, kahit anong pilit, kahit anong tapik sa likod (teka kaklaruhin ko to mamaya), at kahit anong kumbinsi, hindi umuubo.
naiintindihan ko naman. hindi naman talaga umuubo yung matanda. kahit laway lang, hindi sya makapaglagay sa cup. ang tanong: paano kaya siya nagkolekta nung unang dalawang araw?!?!?!
pero hindi naman yan ang rason kung bakit ko to sinulat. sinulat ko to dahil naiinis ako dun sa babaeng matanda.
may i tapik the likod of tatay ang drama ni nanay! (oo naiinis talaga ako!)
e pano naman kasi ang tapik. parang nakakamatay na hampas sa likod.
pinipilit nung babae yung lalaki na umubo. sinasample-an nya pa nga ito. uubo sya at ipapagaya sa lalaki. pero si lalaki, ayaw umubo.
kaya etong si babae, imbis na sa likod tapikin yung lalaki e hinahawakan yung leeg nung lalaki at pinupwersa itong dumura sa cup.
HELLO!!!!! HINDI NA NGA KAYA!!!!!
hindi lang yan! dahil nga nahihirapan na yung lalaki, binibigyan sya nung kasama ko ng tubig. pinapainom naman nitong babae pero, ngunit, subalit, datapwat! pagkatapos painumin e eto na naman at patuloy sa pagbatok yung babae!
TAMA NA!
sinubukan pang kumbinsihin ulit yung lalaki. pero ayaw na talaga nito. sinasabi nya lang sa bisaya na "ikaw na ang maglagay" dun sa babae.
may pagkakataon pang dinudutdot (oo, dinudutdot!) nung babae yung bibig nung lalaki para lang makakuha ng laway man lang.
AKALAIN MO YUN! ILALAGAY YUNG MARUMI NYANG DALIRI SA BIBIG MO PARA LANG KUMUHA NG LAWAY?!?! ano ba?!
makailang ulit pa ng pamimilit at nagsisigawan na ang dalawang matanda. yung lalaki, nagmumura na. siguro’y sobrang aburido na rin. syempre naman. lalaki pa rin sya, kahit pano, nasasaktan pa rin ang ego. at kahit ako man, magagalit ako!
ABA! wala namang bastusan! syempre marami kaming nakakita. tapos panay pa ang pilit nung babae.
namumula na sa galit yung lalaki. parang gusto nang umiyak. hapo na rin at sa palagay ko’y sobrang inis na rin. kahit nga ako naiinis, ako pa lang yun na nakapanood nitong eksenang to!
at ano pa nga bang maiisip ng malikot namin utak?
kahit naman bali-baliktarin ang mundo parang sapat na ang ebidensya na dinaya nila yung unang dalawang araw. pero sabi nga, "give them the benefit of the doubt."
haaay…
eto lang ang punto ko lang e… aba! wala namang bastusan! nakabastos naman na, sa harap ng ibang tao e gaganunin ka. at syempre pa, sana naman kung hindi talaga kaya, e wag namang pilitin. nagkakasakitan pa tuloy. nagkakadayaan pa. o sige, benefit of the doubt. haay buhay!
paano natapos ang kwento? dalawang oras ang nakalipas, tinapos na ang pangbabayolenteng pisikal nung babae sa lalaki. hindi kinaya ng sikmura nung isa pa naming kasama. naiimagine nya sigurong sya yung lalaki, at syempre naman, kahit sya man e ayaw makaranas ng ganoong klase ng pamimisikal. sinong taong nasa tamang katinuan naman kaya ang gugustuhin yon?! nga pala, uulit sa collection yung lalaki. balik ulit sya sa unang araw. at babayaran pa nila yung tatlong araw pang pagkolekta. ayan! aral yan… na huwag manlamang ng kapwa. na huwag mandaya kahit sa tingin mo’y makakalusot. pwede kang magsinungaling sa lahat ng tao sa mundo pwera lang sa dalawa… sa sarili mo at sa mga Matang laging nagmamashid. laging nakakakita. kahit san ka pa magtago. wala kang lusot. kaya…. humanda ka!
.
.
.
AHEM!!! AHEM!!!
.
..
…..
