I’m slowly getting closure.
I guess it’s really over.
I’m finally
getting better.
And now I’m picking up the pieces.
I’m spending all of
these years
Putting my heart back together…
..
.
cranes, according to Japanese, Chinese and Korean tradition, stand for peace and long life. it is also believed that if you are able to make a thousand cranes, a wish may be granted for you.
.
if a thousand cranes will just bring you back, gladly i wll fold a thousand and more for you. if only…
.
…forwarded email…
(True story)
hindi ko na sana ikukwento kasi akala ko aksidente lang…..
AKALA
KO AKO LANG!…UNG PALA MERON PANG IBA NA MABIBIKTIMA NG GANITONG
SISTEMA…PAANO NA KUNG UN LANG ANG NATITIRA MONG PERA AT MALAYO PA ANG
PUPUNTAHAN MO…kawawa ka naman….maglalakad ka….
(based on my own experience sa isang aircon bus….)
last
september 6, 2007, 4pm ako ay nagpunta sa cubao at bumili ng ticket
(going to baguio) sa victory liner cubao. sumakay ako ng aircon bus
from victory liner (cubao) to robinsons galleria (going back sa office
in ortigas)
…ang
pamasahe po ay P10 from cubao to robinsons galleria… at ako po ay
nagbigay ng P100 sa kundoktor…binigyan nya ako ng ticket worth P10 at
kinuha ung 100pesos na binayad ko, sabay sabi na sandali lang wala
akong baryang panukli. So, pagdating sa may P Tuazon (near araneta
center)…pina alala ko uli ung sukli ko sa konduktor…tinanong nya
ako, "san ka nga uli baba’?." sumagot ako na…"sa may robinsons
galleria lang!"……."malayo ka pa naman eh…sandali lang"…sabi ng
kundoktor
so,
pagdating ng VV Soliven… lumipat ako ng upuan (3rows before the
driver , at the right side of the bus). Pagdating ng SEC (near ortigas
ave.) kinukuha ko na ung sukli ko…hindi kumibo ang
kundoktor…(luminga-linga lang) parang deadma ba?….
Nang
patawid na ng ortigas ave. (stoplight)…tumayo ako at nilapitan ko ung
konduktor na naka upo sa tabi nung driver…hiningi ko ung sukli ko…
eto ang sabi nya sa’kin…"PATINGIN NGA NG TICKET MO?.,… sabay inabot ko…
sabi
ng kundoktor…"Eh WALA NAMAN AKONG SINULAT (note) SA LIKOD NG TICKET
MO ..TAPOS HIHINGI KA NG SUKLI!!!…. TARANTADO KA PALA EH… medyo mag
init ang ulo ko sa sinabi nya… kaya sumagot ako… na ..TARANTADO KA
RIN!!!…KANINA KO PA SINASABI NA …UNG SUKLI KO SA P100 NA BINIGAY
KO…
dun
na kami nagkasagutan….at may dumikit sa akin na lalaki at sinabihan
ako na …."PRE,,WALA KA NAMAN INAABOT NA ‘SAN DAANG PISO eH…TAPOS
HIHINGI KA NG SUKLI!!!..
tumayo ako malapit sa pinto..malapit sa driver…at sinabi ko ung ginawa nung kundoktor nya….
eto
ang sabi nung driver…. ‘ABA..PARE…HINDI KO ALAM YAN…BAKA NAMAN
WALA KA TALAGANG BINIBIGAY NA P100 DUN SA KUNDOKTOR KO…(sa
pagkakataong ung…tatlo na ang nakikipagtalo sa akin… ung
kondukto,.,,ung driver at ung isang lalaki na nakaupo sa may likuran ng
driver…
Sabi
ko sa sarili ko…agrabyado ako pag nakagulo…kaya sinabihan ko ung
driver na…baba na ako. ..sabi ko…"BUKSAN MO UNG PINTO…BABABA NA
AKO..LAMLAMPAS AKO. HINDI AKO MAKIKIPAG BASAGAN NG MUKHA SA INYO SA
HALAGANG P90 PESOS (sukli)…SA INYO NA LANG UNG SUKLI KO…(sa
pagkakataong ung, …ung bus ay nakahinto sa may tawiran sa harap ng
POEA…pero hindi nya binubuksan ung pinto…hanggan sa umarangkada na
uli ung bus..)
Sa
may tapat ako ng DOLMAR BLDG (fronting POVEDA near Ortigas MRT Station)
ako ibinaba…na kung saan eh..wala ng mga traffic aide na
mapagsusumbongan ng kalokohan hila…
So…after one month…nakalimutan ko na ung nangyari….
Last October 30, 2007 (Tuesday) around 6:15pm…pauwi na ako galing ortigas going to makati (guadalupe tulay)…
May isang babae na kasakay ko sa bus….na nagrereklamo sa kundoktor at driver….na hindi rin binibigay ung sukli.
Sya daw ay galing sa may Timog …sya ay baba sa may Boni….
Naalala ko ung nagyari sa’kin …nang biglang may "LALAKI" na tumayo sa may kabilang upuan at sinabihan ung ‘BABAE" na …
"MISS…MISS…SINGKWENTA PESOS LANG UNG BINIGAY MO SA KUNDOKTOR…KITANG KITANG KO"….
Sa
galit nung babae…akmang baba na sa may tapat ng ‘Jollibee
Boni"…nang biglang isinara nung driver ung pinto….at tsaka
pinatakbo na matulin ung bus…hanggan sa makarating sa may tapat ng
"PUGON"…(bilihan ng tinapay malapit na sa tulay)….
Dun ko na pag tanto ung nang yari sa’kin…parehong-pareho ng ginawa dun sa babae…
Bago
ako…bumaba sa may Guadalupe tulay (Loyola)…tiningnan ko ung
driver,,,ung kundoktor at ung "LALAKI" na kumatig dun sa kundoktor….
Magkaka-kilala pala
sila….at nagtatawanan pa…
Akala ko ako lang ang nakapansin sa nangyari…
pag
sakay ko ng jeep papuntang DELPAN….may "MAMA" na bumati sa
akin…sabi nya…"PARE, KALA KO KANINA…TUTULUNGAN MO UNG BABAE…un
hindi sinuklian?… "KASI NAKITA KO UNG MGA KA-KONTSABA NUNG DRIVER
AT NUNG KONDUKTOR….UNG ISA…HINDI NAGSALITA PERO LUMAPIT SA MAY
LIKOD MO….KAYA AKO…LUMIPAT DIN AKO …KASI TWO YEARS AGO…NAKA
EXPERIENCE AKO NANG GANYAN SA MAY BALINTAWAK…SINAKSAK UNG ISANG
PASAHERO…KAWAWA NAMAN…GANYAN ANG MODUS OPERANDI NILA SA
BUS….KAYA NGA PAG SUMASAKAY AKO NG BUS…PALAGI AKONG MAY DALANG
BARYANG PANG BAYAD…
so
samakatuwid…hindi lang pala holdaper at snatcher ang titinang mo sa
bus….kawawa naman tayo…parehang kung mamuhay….paano na tayo…????
Sa inyong lahat…lagi po sana tayong mag iingat….
Salamat po.
Paki pasa na lang po…baka makatulong kahit konti
.
nararamdaman mo na ba yung malamig na simoy ng hangin? magpapasko na… malamig pa rin ang pasko ko! anak ng teteng!
.
masarap pala yung pancakes sa mcdo. simpleng pancakes lang naman sya. ewan ko ba kung bakit. pero basta masarap pala! hahaha!
oo na! ngayon lang ako nakatikim ng pancakes na galing sa mcdo! sa tinagal tagal ko nang kumakain don! kamusta naman!
.
nakita ko na si mon ni jen. binabawi ko na yung sinasabi ko, hindi pala sya kamukha ni tooooot tooooot. hindi ko naman ineexpect na makikita ko sya dun. pero ang saya! nakita ko sya, si chris, si mon. tapos dumating din si lucy. i miss her sooooo much! tagal na naming di nagkita. nakita ko rin si ate neng at xmpre si ate weng.
.
this thursday… ewan ko ba kung pupunta pa ko sa alabang para i-meet yung classmate ko ng highschool. but what the heck.. i gave her my word already… haaay! pwede bang icancel! nyahahaha! malaki talaga ang hinala kong networking issues na naman ito. sana naman e hindi… tsktsk!
.
don’t you just hate it when you have this someone who you are willing to do almost anything for but this someone is always ignoring your efforts and is always focused on another person? i know i do. i hate the feeling. "lagi nalang sha." hahahaha! (kaklaruhin ko lang… nasulat lang to kasi eto yung eksena ng isang kaibigan. but i admit that i have felt that more than once before.) bakit kasi kung san san pa tumitingin e no?!
.
good night dear void. i missed you!
thursday.
schedule: 6:00 am - 3:00 pm
work is a 45-minute drive to manila. i don’t have a car and a license. and on top of that, i still don’t have the guts to drive. i have to wait for a bus every morning and walk some 7-10 minutes (depending on how fast or slow i walk) just to get to work.
thursday. i woke up. sleepy still but with no other choice. i did my routine then took off. as i headed for the waiting shed, a bus sped by… leaving without me. i had to get on that bus or i had to wait some ten more minutes or so for the next trip. my problem was.. it passed by already. what now? i have to chase it. for a moment, i hesitated. why should i go after it? i can just wait for another bus (which i have absolutely no certainty of when will come). i had to go after it. i just had to. i pulled over a jeep. i went after that bus. luckily, it was still at its usual stop (that place where they count the passengers.. controller, i think). i just had to run a bit to get that ride. and i did.
the point is, if there is something that is of value to you, whatever it may be, if you know in your heart that it’s worth the try, you just have to go after it. too often, it is fear that stops us. risking failure is risking success. (talking to myself now) you either lose or win. but nothing is going to ever happen if you don’t make a move. if you will let fear cripple you, you’ll be missing out a great deal from life. you don’t always have to get things right at first try all the time. success comes with the permission to fail. and when you do fail, that’s not the end of the road. you have not lost yet. you can only lose if and when you’ve lost your faith.
.
.
aaahhhh…
cool breeze at night. sarap! kahit hindi na binubuksan yung bintana ko.. di mainit. mas masarap pa pag nakasara yung kwarto, parang may aircon sa loob pag madaling araw!
been busy… isang goal lang ang meron ako throughout the week. yun e ang umuwi ng maaga! wala lang! para maiba naman. pero aaminin ko, hindi na ko sanay na maaga umuwi ng bahay. parang pag dating ko ng alabang, gusto ko munang tumambay para pag uuwi na ko, wala nang araw. buwan, maluwag na kalye at humaharurot na bus na lang! 
.
hindi ako umuwi ng mindoro nitong nakaraang nov.1. sasama sana ako. yun ang unang plano. hanggang sa dumating sa buhay ko si michael scoffield. at mula non, nagbago na ang lahat. pero masaya pa rin ako kahit hindi ako nakapunta. una, dahil sa aking mini-project. i have to start somewhere. wala man akong high-end cam at educ background sa photography kagaya ng pinapangarap ko, camera man ng k700i ang gamit ko, maayos namang lumabas yung mga litratong kinuha ko. syempre, gawa na rin yun ng pag-eedit ko sa adobe! haayy digital photography! saya! sayang hindi ako marunong mag-makeup ng maayos. pag marunong na ko, kukuha na ko ng model. charing!
.
nakita ko rin pati mga kabarkada ko nung college. ang nagsimula sa tatlo, konting endorsement lang, malapit na sanang mabuo. kulang na lang si jenna. namimiss ko na tuloy sya. pati si jannine. at ano kayang ipapangalan nya sa kanyang susunod na junakis! hahaha! miss ko na sya! di ko na mahipo ang kanyang belly. swerte pa naman. i hope to see her on december. sana! magleleave ako kung kinakailangan! wahahahaha! i have to see her. i want to see her.
tumatanda na raw kami. wala na kaming ibang magawa pag nagkikita kita kami kundi ang tumambay sa isang lugar kung san libre lang ang chikahan. o sa lagay ng starbucks e 150. bata pa rin ako. basta bata pa rin ako! hehehe!
speaking of starbucks, start na ng promo nila. hindi ko nga alam kung gusto ko ng planner. mas maganda yung planner nila last year. yung planner na kalahati lang ang ginamit ko. i guess, i don’t need a planner. might as well give it to someone else if i get one. or…. (still thinking of something else…)
i have to admit. the years are passing just as easily. before, we were just about to hit out into the real world. the real world? i guess, i mean work. hats had been thrown in the air, board exams… passed, externship… over with and now, work. the important lesson that i learned so far? there is a lot more for me to learn. not because i have graduated from school, that would mean the end of learning for me. learning knows no age, no gender, no bounds. it just comes right at your doorstep. the universe waits for you to unravel yourself to it. it too will unfold itself right in front of your very eyes. and you’ll find yourself… learning. in a lifetime of learning.
now, i am willing to listen. it would be hard for me, i know. but i would like to tap into the universe’s energy source, get a glimpse of the lives of brave men and strong women who made a difference, and be that change that i want to be. i guess, somewhere in the future, there will come a time when this girl who is writing all these would be missing in action. lost again, without a map nor a clue. but right here, right now, though scared, i will say "I CAN."
and i know that would make all the difference.
.
