.
maiiwasan ba
ang bawat sandaling ika’y laman ng isip ko
ngayo’y lilipas ng hindi kita masisilayan
nararapat bang pigilan ang damdamin na
lalong mahulog sa iyo?
sa isang paalam lamang ba lahat matatapos?
hindi ba’t ikaw na rin ang nagpasya, nagtakda
at siyang unang umiwas
kung meron lang akong pagkakataon
sasabihin ko sayo lahat
.
.
nakakatamad naman.
o siguro dahil busog lang ako. di ko naman akalaing malaki pala yung serving nung ultimate mac and cheese na hindi lang milky… cheesy pa! pero da best pa rin yung watermelon green mango shake ni momo. hehehe! babalik ako don. mukhang masarap yung pastries at kape e. hehehe!
anong bago… hmmm wala. nakakatamad lang. at mas nakakaantok hehehe! lapit na magweekend at excited na ko na makasama ulit si jojo. awww… nakakamiss naman! pasinaya na kc! buti na lang kahit pano may bonding moments pa rin kami. punta kayo sa ccp sa linggo. pasinaya 2009. masaya yun!
ano pa ba… namimiss ko na rin si lucy xmpre. ka lapit ng bahay hindi ko nakikita. at di pa nakakausap. haaay!
nakakatamad! nasabi ko na ata yon. e kasi naman nakakatamad talaga. at wala na kong sense kausap. xa na! kakain na naman ulit. nytnyt!
.
sa wakas!
may internet na ulit sa bahay.
wala na ata akong ibang high sa buhay maliban sa java chip frap kundi internet. para bang nakakabagot at nakakapanlata ang buhay ko ng wala nito. bukod sa hindi ko mailabas ang lahat ng hinanaing at kaligayahan ko sa bawat araw, e hindi ko makausap ang mga taong kachukaran ko sa mga nakakaantok na gabi. babanggitin ko na rin ang hindi ko maawat na paglalaro ng kung ano anong online games.
sabi ng tatay kong gwapo. pansamantalang solusyon pa lang ang nilagay nung mga manong na gumagawa ng linya namin. buti pa kasi meron kesa naman wala. baka lalo pa akong makaranas ng tantrums at breakout ng pimples. ayos na rin tong ganito na kahit pansamantala may koneksyon akong nagagamit. pero maaayos din naman daw ang lahat. “e kelan pa?” syempre sa sarili ko lang yon sinasabi. baka mabatukan pa ko.
isang linggong walang internet. marami tuloy akong na-miss. marami din akong hindi nagawa. ayos lang sana kasi maaga akong nakakatulog sa gabi. kaso natutulog akong masama ang loob kaya hindi rin maganda. sa isang linggong pagpapahinga nung pc, tatlong araw akong nag-iinternet sa labas. hindi makatiis. parang adik na naghahanap ng epektus. hindi mapakali pag hindi naglalaro ang mga daliri sa keyboard. kaya kahit 40 pesos ang isang oras, nagbabayad ako. ayos lang kahit hindi mababad ang mata sa monitor. sakto na sa ngayon ang paisa-isang oras.
ang nakakatawa jan, marami akong nadiskubre nung isang linggo kaming nawalan ng internet sa bahay. bukod sa nalaman kong nakakaadikan ko na pala to, nalaman kong may namiss pala ako. kumpirmado. hanap-hanapin ko ba naman kapag hindi ko nakakausap e ano pang ibig sabihin non. at tama rin pala si reigna. sabi nya kasi ako yung tipo ng taong tatagal dun sa pinagttrabahuhan ko ngayon. itinatanggi ko pa nung una. pero ngayon unti-unti ko nang natatanggap na ako yung tipo ng tao na hindi hiyang sa malaking pagbabago. kumbaga affected parati. pag may nawawala. pag may umaalis. pag may bagong schedule. pag may bagong gagawin. pag may bagong trabaho. ayoko ng maraming eche-bureche. masama man pakinggan, hindi ako yung tipo na madaling baguhin. hindi rin ako yung tipo na madaling matuto. at madalas pa na nabubuhay ako sa kahapon. kasi nga dun ako sanay. kaya nung nawala ang internet, e di naghanap ng kapalit. internet shop. eto pa. nalaman ko rin na hindi ako komportable sa pakikipagusap sa personal. kasi nga hindi ko rin yon nakasanayan. sanay lang akong makinig. tapos nagrereact lang ako pag napagisipan ko na yung mga narinig ko. walang spontaneous sa bokabularyo ko. isa pa, hindi ko rin masabi kung ano yung nararamdaman ko o kaya naiisip ko. kaya yon, nakaimbak lang silang lahat sa ulo ko.
salamat naman kasi kahit paano bumalik yung internet connection sa bahay. pero para sa mga lumipas na panahong hindi na maibabalik pa, ano na kayang magiging solusyon? salamat na lang at sorry na lang ako? wag naman sana. sana kahit maraming pagbabago, maging para sa ikabubuti ‘to ng lahat. sana kahit maraming pumunta sa malayo meron pa rin mag-ugnay kahit papaano. at sana kahit maraming taon na yung lumipas maalala pa rin yung tamis ng kahapon. solb na. kung sana…
.
.
alam mo ba nasa internet shop na naman ako. ano ba to experiment? pero di katulad kahapon parang hindi ata ako nageenjoy sa experience na to. kasi ba naman walang bakod tong internet shop na to! hubad na hubad yung kiosk at para ka lang nagkokompyuter sa gitna ng mall, yun nga lang may katabi kang ganun din ang ginagawa.
mall na naman. wala naman talaga to sa plano ko. inisip ko nang umuwi ng bahay. maki-food trip kasama ng ate ko. o kaya naman makipagkilitian kay eros. pero dahil naalala ko yung babaeng naglapastangan sa kin nung isang araw, nagpasya akong tumuloy sa es-em malapit samin. may bdo kasi don.
sa ganito kasi nagsimula ang nabanggit kong paglalapastangan. nagkaroon ako ng ideya na ilipat ang kaban ng kayamanan ko sa ibang bangko dahil ang ginagamit ng pinapasukan ko ngayon ay hindi naman insured ng pdic. matapos maghanap-hanap, nagpasya naman ako na bdo na lang. ‘ka ko nagkalat na ang mga branch nila sa bawat kanto ng kamaynilaan. dinaig pa ang mga kainang pagmamay-ari ng mga bubuyog at malalaki ang sapatos. isa pa, kahit sabado bukas sila sa mga patron. kahit naman nung una pa lang, dito sa mall na to ko na talaga gustong magbukas ng account. yun nga lang laging napupurnada yung lakad. nun lang ako nagpasya na pumunta na lang dun sa branch na malapit sa pinapasukan kong trabaho.
sa kanto ng bocobo sa u.n ave. may bdo. dun nagttrabaho ang babaeng lumapastangan sakin. gandang bati ko pa naman sa mga gwardyang nakangiti pa nung pinagbuksan ako ng pinto. tapos etong babaeng to, hinanapan ako ng I.D. naglabas naman ako ng prc id at ng company id. “isa pa,” sabi nya. hala! wala na kong ibang i.d. “naku miss wala na kasi akong ibang dalang i.d” na ang totoong bersyon ay ‘miss wala na kong iba pang i.d kahit sa ibang araw pa ko bumalik’. “hindi ho pwede yung company i.d ko?” pang-usisa lang. kasi naman nung nagtanong ako sa isang branch ang sabi pwede ang company i.d tapos ngayon hindi na?! “kailangan mo pa ng isang i.d.” tapos pinutakte nya na ko ng listahan ng i.d. kasi naman ako e. bukod sa sobrang talino. sobrang sipag pa. sobrang sipag mag-asikaso ng mga papeles kaya ngayon ni isang pangit na i.d wala ako. umuwi tuloy akong nagsisisi kung bakit pa ko pumunta don. na para bang kung tignan nya ko e wala akong perang pangdeposito sa bangko nila. pakiramdam ko tuloy non e para akong batang nautusang bumili ng patis pero pumunta ng bangko para magbukas ng bank account. pagkatapos nya kong paghintayin ng matagal yun lang ang ibubungad nya sakin?! anong kala nya sakin walang pera? nagsisinungaling?! bwisit. mariz. mariz ang pangalan nya. humanda sya dahil may nakilala akong anghel. at babalikan ko sya para ipamukha sa kanyang may nagbigay sakin ng passbook. at may pera akong pandeposito. makikita nya! bwahahahaha! ebil laff.
naglakas-loob akong pumasok sa bdo ng es-em kanina. wala pa kong perang dala para magbukas ng account pero inip na inip na kong malaman ang katotohanan. mga manong guard pa lang parang maligayang maligaya na sa pagbisita ko sa branch nila. buti pa rito. langit. mababait ang mga tao.
“good afternoon ma’am.”
“hi. good afternoon.” bungad ko rin naman. “magtatanong lang ako. magoopen kasi sana ako ng account. pwede bang company i.d at prc i.d lang?”
“opo. basta po hindi pa expired yung i.d.”
hindi pa naman ‘ka ko.
“tska isang 1×1 picture na lang po.”
at dahil nga wala akong pera. sinabi ko nalang na babalik ako. lumabas ako. pumunta sa atm nila at dun nagwithdraw. sa wakas, katuparan ng pangarap. ayus!
mabait yung mga nag-asikaso sakin. tinatawag pa kong ma’am! akalain mo yon! at naghumihingi pa ng dispensa sa di nila agarang pagaasikaso sakin. pero hindi ko naman nararamdamang hindi nila ko inaasikaso. pagkatapos ng tampo ko dun sa bruhang nagasikaso sakin sa ibang branch, kahit siguro paghintayin nila ako e hindi ako magagalit. mehlai. mehlai ang pangalan nung babaeng nagasikaso sakin. natawa nga ako nung binabasa ko yung pangalan nya. hindi ko kasi makita ng maayos. meh… meh.. lai… ahhh melai. nak ng teteng! bakit ba kasi nauso ang paglalagay ng letter H sa mga nickname! yung isang babaeng una kong makausap hindi ko masipat yung pangalan. masyado kasing malayo. isa pa nanlalabo na yung mata ko sa liit nung mga letra sa i.d nya. pero mabait din sya. at taos-buto akong nagpapasalamat sa kabutihang puso nya.
siguro nga. para talaga ako sa branch na to. kasi mas okay magtrabaho yung mga tao dito. sm tunasan na bdo. yan. yan yung branch. matino ang mga nagttrabaho dyan. magalang din. langya yung isang branch na yon. at yung isang babaeng yun. magseminar nga sya para malaman nya ang ibig sabihin ng value-added service. kung tutuusin ako lang ang kausap nya nung mga panahong yon. wala naman syang ginagawa. nakuha nya kong paghintayin. tapos irereject nya lang basta ang mga i.d ko! walang kaluluwa. hehehe! biru lang! hehehe! wala na kong pakialam sa kanya. pero gagawin ko pa rin yung pagdedeposito sa branch nila. ang arte nya kasi. kung bang inasikaso nya ko, e di sana…. tsktsk! wag na nga… di naman talaga meant to be kaya wak na nating ipagpilitan. basta ako masaya. makakapag-ipon na ko ng may passbook. yun lang naman pala ang gusto ko, nanggegera pa ng teller! tama na nga. sabi nga ni eros, ‘tapos na ang boksing.’
.
.
“Internet.”
“Name po?”
“Ha?”, bingi talaga ako sa personal. dalawang araw nang walang internet sa bahay. dalawang araw na rin akong natutulog ng maaga at gumigising ng umaga para manood ng kung ano mang replay ang meron sa tv.
“JC.”
“Station 11 na lang po.”
“Saan yon?”, sabay tawa. pero hindi naman talaga ako nagbibiro. Sa totoo lang highschool pa ko nung huling beses akong pumasok ng computer shop. hindi ko tuloy alam kung anong ibig sabihin ng pagpunta ko ngayon dito. kung nanttrip lang ba talaga ako o nakakaranas na ko ng withdrawal symptoms.
wala din naman akong ginagawa talaga pag online ako. kaya eto blog na lang muna ang pagdidiskitahan ko. siguro nga withdrawal symptoms lang to. tsktsktsk!
ang weird pala sa computer shop. walang privacy. nakakaasar pa pag yung katabi mo sinisipat kung anong ginagawa mo. pakialam ba nila no. tska weird bang may nagbblog sa computer shop? gawain lang ba to ng mga taong walang magawa sa bahay nila? gaya nitong unggoy na katabi ko ngayon. bakit nya kaya tinitignan kung anong ginagawa ko kanina. masama ba ha?!?! hmp! batukan ko sya e. tsk!
planado yung buong umaga ko. gising ng maaga. punta ng church. punta ng festival. at kung may oras pa manood ng sine.
nagising naman ako ng maaga. ala-una pa nga lang gising na ko e. nanood ng golden globe habang nanonood ng fracture. hindi ko tuloy nakita yung pangalawang speech ni kate winslet. gusto ko pa naman sya.
alas-syete na nung gumising ako ulit. kumain. naligo. nagbihis. at nautusan maghugas ng plato kaya late na kong nakaalis ng bahay. dalawang jeep ang kailangan kong sakyan para makarating sa madrigal. yung isa papunta ng alabang. yung isa papunta ng zapote. nasa alabang na ko nun. at dahil napakatalino ko talaga, sumakay ako ng jeep ng hindi tumitingin sa plaka o kahit man lang sa gilid ng jeep. nagbayad ako ng hindi sinasabi kung saan ako pupunta. sa madaling sabi, nakarating ako ng sucat. malayo sa gusto kong puntahan. ang galing ko talaga! hehehe!
ayos lang kako. walang dapat ipag-alala. nakakatawa rin naman talaga db? naisip kong pumunta nalang dun sa susunod na church service. habang naghihintay naisip kong pumasok dun sa prayer room sa ccf. oo, meron silang ganon. ang galing nga e. napakaganda nung lugar na yon. maayos. malinis. at ni isang beses hindi ko inabutan na walang tissue yung c.r nila. at parati pang may libreng tubig. langit siguro yon.
habang nasa loob ako nung isa sa mga kwarto nila, nagmumuni-muni ako. ipinagdadasal yung sarili ko pati na rin yung mga taong mahal ko. tapos may narinig ako. hindi naman to horror story. nakarinig lang naman ako ng babaeng umiiyak. nasa kabilang kwarto sya. hindi ko alam kung sino sya at kung anong problema nya. at hindi ko na inalam pa kung sino nga sya at kung anong problema nya. naisip ko lang na lahat ng tao may problema. lahat ng tao nalulungkot. at lahat ng tao nagiging mahina. parang ako. parang ikaw. pero sa totoo lang, ang mga problema mas maganda kung inirereklamo na lang kay God. dahil wala nang iba pang mas makakapagbigay ng payo o ng peace of mind.
pagkatapos ng ilan pang saglit ng pag-iyak nya. at pagkalungkot ko. tumahan sya. ilang saglit pa pagtapos non. umalis na sya sa kwarto. sana maging ok sya. gaya ng lahat ng taong may problema.
ako ngayon. marami akong problema. pero ayoko silang isipin. hindi dahil wala akong pakialam pero dahil alam kong kahit may problema, makakakita rin ako ng solusyon o kaya naman ibibigay na lang basta sakin ni Lord yung sagot. at hindi man mangyari yung mga gusto ko sa eksaktong oras na gusto ko silang mangyari, alam kong kung talagang para sakin naman o para sa ikabubuti ko, makakaranas din ako ng Divine Providence at makakakita rin ako ng kaganapan para sa mga pangarap ko. naks! ang drama!
twenty two pesos na. dapat na ba kong magpaalam? siguro nga. at etong post na to, para sa experience lang to ah. ang weird! ang weird weird! nakakapanibago. eto pala ang pakiramdam ng walang privacy. at eto pala ang pakiramdam ng nagbabayad para maginternet. eto ang pakiramdam ng nakikihati. ng umuupa. ng panandaliang pag-angkin sa station 11.
.
.
“may katabi ka?” biglang-bungad ng isang babae sakin. pauwi ako non. ayoko nang makisiksik pa dun sa bus na malapit nang mapuno kaya hinintay ko na lang yung susunod. wala pa akong katabi non. nakakatawa no? bakit ganon ang tanong nila? may katabi ka? pero wala namang nakaupo. na para bang multo ang katabi ko.
halos bingi na ko dahil sa earphones kaya umiling lang ako nung tumingin ako sa kanya. umupo naman sya ng buong gilas. naalala kong bigla na pinabaunan pala ako ng nanay kong maganda ng ponkan. kahit walang plastik para paglagyan ng balat tinalupan ko pa rin yung ponkan. ang sarap! yung babaeng katabi ko naman, nagbukas ng kendi. x.o. yung parang kape. yun nga lang dahil sa pagpupumilit nyang buksan yung balat tumalsik yung kendi sa sahig. “naku! nalaglag pa!” sabi ko naman. ewan ko kung san galing yon. bigla na lang lumabas sa bibig ko. ngumiti sya.
nung dumaan yung manong na ngbebenta ng kendi. bumili sya. x.o pa rin. nakita nya ata akong nakatingin kaya sinabi nyang, “nalaglag kasi e.” ngumiti lang ako.
dun nagsimula ang kwentuhan. tinanong nya ko kung estudyante pa ko. kako hindi na. nagttrabaho na ko. tinanong nya kung saan. sabi ko na sa maynila. “clinic. med tech po ako.”
“sinong doktor nyo?” sabi nya. kako maraming doktor don. sabi nya kasi gusto nyang magpacheck-up. mataas daw kasi ang cholesterol nya. kako by schedule lang sa’min. na para bang ang dami kong kelangan itago sa patungkol sa trabaho ko. totoo naman. hindi ko lang tlga masabi na may grupo lang ng tao kaming inaasikaso sa clinic. “medical exam ho kasi,” sinabi ko sa kanya.
“ilang taon ka na?” pagkatapos kong sagutin yung tanong nya, nagsimula na yung kwento tungkol sa anak nyang lalaki. gusto na kasi nya ng apo. yun nga lang yung anak nya biglang nagbago ang isip tungkol sa pagpapakasal nya sa nobya nya. “may ugali atang hindi nagustuhan yung anak ko?” sabi nya. buti kung ganon. maaga pa lang nakikilala na talaga nila yung ugali ng isa’t isa. e pano nalang kung ikinasal sila tapos nagkagulo-gulo?
mabait daw ang anak nya. magalang. pero hindi na nito natiis ang nobyang “dominante siguro.” sa ngayon daw, kahit na nakikipag-ayos yung babae dun sa anak nya, hindi na pinapansin nito yung babae. “ayaw nya na siguro no? kasi ayaw nyang pag-usapan e.” sinabi ko nalang na siguro naman hindi ipagkakait nung anak nya yung impormasyon kung talagang masaya naman sya dun sa babae. siguro kaya ayaw nyang pag-usapan e dahil wala na talaga. sayang tatlong taon pa naman.
nakwento nya rin yung anak nyang babae. pati yung kaibigan nyang may mas nakababatang nobyo.
nakakatawa. hindi naman kami talaga magkakilala pero nakukuha nyang buksan yung buhay nya para makita ko kahit ilang bahagi lang. at nakakatuwa kung paanong parang matagal na nya akong kakilala kung paano nya akong kwentuhan.
sa maraming pagsakay ko ng bus, may mga pagkakataon na nakikipag-usap yung katabi ko sakin. minsan may nakakatuwa. minsan may nakakaasar. minsan may manyak. minsan may nakakagalit. minsan may nakakatawa. kanya-kanyang samu’t saring kwento na napagsasaluhan sa hiram na oras sa di inaasahang lugar kasama ng mga di-inaasahang tao. at habang naglalakbay papunta sa kanya-kanyang destinasyon, may bahaging maiiwan sa ibang tao. hindi lang para makilala ang isang estranghero pero para makilala ang sarili.
nagpaalam ako sa kanya. bumaba sa bus. nung tinignan ko yung bintanang kinauupuan namin, nakita ko syang nakadungaw sa bintana. nakangiti. kumaway ako. nakangiti rin naman. sayang dahil hindi ko naitanong ang pangalan nya. pero naisip kong isusulat ko pa rin sya. yung babae sa bus no. 3134.
.
happy new year!
hindi ako makapaniwalang papasok na ulit bukas. nakakalungkot naman kasi hindi na dduty si ate she. nakakalungkot din kasi aalis na si sir jet. haaays! bagong taon.. toxic agad! sana mas marami pang blessing para sa slec. at sana tumaas ang sweldo namin hehehhehe!
haay! nasa kalahati na ko nung binabasa kong kiyosaki. akalain mo yon? pero sana matapos ko ng buo. para mabalikan ko na yung lovely bones. pati si john north. lalo si john north pala. kamusta naman? tagal na non sakin.
alam mo.. kanina, pinilit ko nang magtanong tungkol dun sa multimedia arts program ng informatics. at eto ah, ang mahal! mahal siguro para sakin kasi wala akong pera hehehe! pero sabi nga ni rich dad, “if it’s a good deal, the money will find you.” hahaha! sabagay… kung papipiliin ako kung bibili ba ko ng camera o mag-aaral ulit.. parang mas healthy na magaral na lang ulit ako. oo mahilig ako sa pictures. pero eto ah… gaya nung fisheye ko. hindi ko rin naman na sya masyadong nagagamit. e pano pa kaya kung bumili pa ko ng bagong camera. ano nang mangyayari sa kanya? aalikabukin sa bahay? kawawa naman.
pero pagiisipan ko pa rin. sayang din pera ko kung hindi ko naman yun maaasikaso. besides yung program ng informatics e 100 hours. kaya ko bang magcommit? siguro naman. tapos 6 hours per session. kaya ko naman siguro yon. yun ngang lab namin dati 3 hours each na back to back keri lang. eto pa kaya heheheh! ano kaya? ano sa palagay mo? hindi kasi ako mapalagay!
anyway, meron silang digital arts entrepreneurship seminar na free na daw kapag nagtake ako ng multimedia arts program nila. sayang din yon. siguro pampalipas oras din to… ang mahal na pampalipas oras ah! hehehehe! basta… new learning experience naman diba.. tska siguro tama yung taong nagsabi sakin na baka nagiging maluho ako (nung sinabi ko sa kanya na gusto ko ng bagong camera). haay!
basta… magagawan ng paraan yan… kung gusto ba naman e…
ayun… may pasok na bukas. akalain mo yon!?!?1 nasabi ko na ata yon. hahaha! well well well… salamat naman at magiging busy na ulit. at least mababawasan na yung pagiisip ko.. .hayyy! see you!
for the record, three days na kong hindi naglalaro ng governor of poker. ano yon? nawalan ng gana kasi narealize kong hindi na pala talaga ako makakapunta ng ibang city kahit mapanalunan ko yung horse. tsktsktsk!
good night my dear void.
