About A Girl

.

perhaps I am here to touch but a single heart — or to fill a single need — or to share my strength with one who needs a shield against a hostile world — I do not know — perhaps it is destined that I should not know — but another may know — and understand — and be grateful.

- Sing With the Wind
by Winston O. Abbott

.

ayokong magdrama. bukas na ko magsusulat.

nakakainis. ang saya saya ko pa naman kanina. nanood kami ng you’ve changed my life ni ate she. it was so fun! hahahaha! nagiging masaya na naman ako! but nevermind bukas na ko magsusulat! good night my dear void.

.

asan na kaya yung lolo ko?

naalala ko sya kahapon nung nagluluto ako. hindi ko sya masyadong kilala pero sabi ng nanay ko magaling syang magluto. sayang. kung alam ko siguro noon pa na mahilig ako sa pagkain tska sa pagluluto, e di sana nagpaturo ako sa kanya.

sa kanya ata natutunan ng nanay ko yung adobo. at ako naman, gustung gusto ko yung adobo ng nanay ko. matagal ko na nga syang kinukulit tungkol don. pero lagi na lang napependeho at nauuwi sa kaldereta yung pagluluto ko. pero kahapon, sinigurado ko nang matututunan ko ang kanyang mahiwagang adobo.

hindi to katulad nung mga adobong nabibili sa karinderya. akala ko naman kasi dati basta sinabing adobo, may toyong kasama. eto, wala. basta kakaiba. nakakahumaling yung lasa. parang gugustuhin mo pang kumain ng kumain kahit busog na busog ka na.

madali lang naman to gawin.

mga kailangan.

kasim
tubig
suka
asin
bawang
pamintang buo

tapos maghanda na rin ng petroleum jelly.

simple lang di ba? ilagay yung kasim, bawang, asin, pamintang buo, tubig at suka sa isang kawali. kung itatanong mo sakin kung gaano karami, ahhh ehhh hindi ko alam. di ko kasi gawaing gumamit ng kutsara o kahit anong panukat kapag nagluluto ako. basta lagay lang ng lagay. pag mukha nang malasa, e di isalang na sa kalan. he he he! tapos hayaan lang kumulo para lumambot yung baboy. siguro mga isang oras din yon. pag malambot na yung kasim, tanggalin yung sabaw. tanggalin lang, wag itatapon. tapos prituhin sa sarili nitong mantika yung baboy. kapag natutuyo yung kawali, magsalin lang ng konting sabaw. tapos hayaan lang maprito. hanggang sa maging mapula yung baboy. mejo dark brown lang ang kulay na hinahanap ko. hindi sunog pero hindi rin malamya yung kulay. ganun lang ka-simple.

tungkol sa petroleum jelly. bakit ba kelangan non? pag nagprito kasi, syempre puputok yung mantika kasi nagluluto ka ng taba ng baboy. ewan ko kung bakit nangyayari yon pero ganun tlga e. at pag nagkataon pa, baka pati sarili mong balat maprito. sabi nila, lagyan ng colgate para malamigan yung paso. sabi naman ng mga taong ospital, wag. kasi mas mahirap linisin ang colgate. lagyan nalang daw ng petroleum jelly.

para sakin ang masarap na kasama ng adobo sa mantika, e pineapple chunks. ako lang naman siguro yon. kasi mahilig ako sa pinya. tapos kung pwede, may kasamang coke. kagabi walang coke. kasi bawal yon pag nakikita ako ng nanay at tatay ko. nagagalit kasi sila pag umiinom ako non. ayon. ayon lang. kailangan mong subukan tong adobo na to. langit! totoong langit! siguro andun din yung lolo ko…

.

.

may isang oras pa para magsulat.

nakakapagod na. sa work. sa paggagala. sa hindi pagtulog ng maaga. sa pag-iisip ng mga dapat gawin. sa pagpaplano. sa pagintindi ng hindi naman dapat pinoproblema. sa mga bagay na sana literal na lang na sinasabi at ginagawa. sa paghahangad ng hindi naman pwede. sa pagpansin ng mga sana hindi na lang pinapansin. sa paggawa ng mga bagay na parang nagiging pagaksaya lang ng panahon. sa pamumrublema kahit hindi naman dapat. sa lahat ng bagay na nakakasawang isipin at nakakasuka nang intindihin pa.

nakakapagod na talaga.

eto na naman. stress. stress. stress. kailangan ko lang tlga matulog. tska e ano naman ngayon kung hindi pa nangyayari yung mga gusto kong mangyari? darating din naman ako don. di nga lang ngayon. at kung tutuusin, wala naman tlaga ako dapat na problema. pero naman kasi, yung mga bagay na hindi ko na dapat pang pinagtutuusan ng pansin, e pinapansin ko pa. kung sabagay, wala rin akong magagawa. kasi kahit anong sabihin ko sa sarili ko, ginagawa ko pa rin naman yung mga sinasabi kong hindi ko na gagawin. inaasahan ko pa rin yung mga bagay na hindi ko na dapat asahan pa. i’m sure i’m not making any sense at all right now. at pag nabasa ko to ulit, sigurado akong hindi ko na maaalala kung bakit ko sinusulat to. hehehe!

pagod lang to. kelangan ko ng maraming chocolates. sino bang nagsabi saking anti-stress yon? on second thought, ayoko na rin. i’m gaining weight. at nasosobrahan na ata. kelangan ko na ulit magdiet. or at least bawasan ang coke intake kong walang control. yung isang bote per day ko. isang bote pa rin, yun nga lang 1.5 liters na bote. hehehe! and i should exercise. like before. and i should eat right. weh! masyado na ata akong palabiro.

but yea, i think i want to do just that. i want to exercise again. kahit sa bahay lang. sobrang pagod na pagod na lang ako lagi. tapos kain pa ko ng kain! siyet! pig! irregular sleeping hours. less than 8 glasses of water (sabi nila importante daw yon). at hello! napakahealthy ng mga kinakain ko! haaay..

kaya siguro masyado akong stressed. i’m not healthy! haaay! things should change and it should happen soon. well hopefully. maybe it should start right now. i have to sleep… as in now. hehehe!

well… good night my dear void. i miss you!

.

.

And I’ll be your crying shoulder
I’ll be love’s suicide
And I’ll be better when I’m older
I’ll be the greatest fan of your life

.

i really really love this song. or maybe it’s just that i’m ecstatic upon discovering itunes’ radio list. well, there’s much to choose from. and if you don’t like the song anymore, you can simply switch from one frequency to another. from classical to folk to alternative to ‘the songs you fell in love to.’ it’s crazy. and it’s kind of making me stay up late for a little longer. lol. i love it though. love it love it love it!

.

.

matagal ko nang nakikita yung lugar na yon. pero ayokong pumasok. hindi dahil sa ayokong malaman kung anong meron sa loob. pero dahil natatakot ako.

mula sa labas, parang isang kakaibang mundo ang naghihintay sa loob. we’re open. nakasabit sa pinto. na para bang nang-iimbita pa ng mga napapadaan. pull.

“di ka papasok dyan.” pangulit pa ng kunsensya kong pinaglalaruan ata ako. sa maraming beses na sinabi kong may gusto akong gawin, marami don ang hindi natupad. “di mo kayang pumasok dyan.”

talo-talo na. pati kunsensya ko walang bilib sakin. kaya bago pa ko mapanghinaan ng loob, binuksan ko yung pinto. nagtapang-tapangan. pumasok at nang-usisa.

binati ako ng babaeng receptionist. nakangiti pa sya. tinanong ko kung magkano ang isang oras. tinuro nya yung nakapaskil na printout sa ibabaw ng table nila. andun lahat ng presyo. listahan ng services offered.

pwede bang ngayon na? bigla kong banggit. para akong tanga. hindi ko naman kasi alam kung anong siste. hindi ko sigurado kung pwedeng basta na lang ako pumunta dun. o kung kailangan pa ng schedule. pwede naman na daw. maghintay lang ako at aayusin na yung kwarto ko. inalok nya ako ng maiinom. tumango lang akong nakangiti. saka nya ako pinaupo.

maganda yung lugar. tahimik. simple. nakakarelax.

ilang minuto pa ang lumipas. pinapasok na ako sa loob. pinakita kung saan ako pwedeng magshower at binanggit na may sauna rin daw sila. tapos dinala na ako sa kwarto ko.

sa kwarto. may locker na de susi. may dalawang kama. may bagong twalya at damit. may tsinelas din. e ano nang gagawin ko? iniwan ako sa loob ng kwarto. di ko naman alam kung dapat na ba akong magbihis don? lumabas ako. nagtanong.

magbihis na raw ako sa loob ng kwarto tutal andun na raw yung locker. tapos magshower daw. magsauna ng fifteen minutes tapos magshower ulit. bumalik na lang daw ako sa kwarto pag tapos na ko.

malaki yung shower room nila. nandun din sa loob yung sauna. pandalas naman ako sa paliligo. excited sa init ng sauna. sarap! labing-limang minuto ng katahimikan kasama ng mga mainit na bato sa loob ng sauna. tapos shower ulit. bumalik ako ng kwarto pagkatapos non.

wala pang ibang tao sa kwarto nung pumasok ako. mga ilang minuto lang naman akong naghintay.

start na po tayo. sabi nya. higa na po kayo. pakitanggal na lang yung robe. na ang reaksyon ko lang e… HA?! sabay tawa.

nagsimula na sa wakas yung session. nakakakiliti ang unang lapat ng mga kamay nya sa balat ko. di ko mapigil tumawa. kaso natakot akong masampal, kaya hinihinaan ko lang. sarap! parang nilalayo ako sa Pilipinas. eto na yon! eto na yung balinese heaven!

likod ng kanang binti hanggang paa muna. konting masahe. tapos saka ginamitan nung mahiwaga nilang mainit na bato. makinis ito. kulay itim. sarap sa balat. sabihin nyo po kung mainit. banggit nya. wala naman akong reklamo.

sumunod naman yung kaliwa. na sa bawat pagtapos ay nilalapatan ng mainit na bato yung ilang bahagi ng binti ko. pati pagitan ng mga daliri ng paa ko hindi nakaligtas. siningitan din ang mga ito ng mainit na bato.

sumunod ang pinakamasarap na parte. yung sa likod. sabi ko na nga ba ibang mahika ang nagagawa ng touch therapy. ang sarap! parang gusto kong kalimutan lahat ng bumabagabag sa kalooban ko. wala akong ibang maisip kundi yung dagat na nakita ko sa bolinao. walang laban ang kawawa kong mga stress balls. durog silang lahat!

pagtapos ng likod. likod naman ng leeg ko. tapos saka nya hinaplos-haplos. at tinapik tapik yung mga braso ko. gusto ko na sanang malungkot. isang oras na ba? tanong ko sa sarili ko. parang hindi pa naman. pati likod ng ulo ko hindi nakalusot. may libreng masahe at marahang sabunot pa rito.

harap na po kayo. sabi nya. hindi pa pala tapos ang session.

ilang minuto pa ang lumipas bago natapos ang lahat. ang sarap! ang sarap sarap! parang natunaw kasama ng stress balls sa likod ko lahat ng pinoproblema ko. na wala nang ibang natira sa isip ko kundi yung mga masasaya lang. pagtapos ng masahe. inalok ulit ako ng tsaa. sige kako. saka ako nagpasalamat at nagbihis.

naalala ko tuloy si sir aldrin. kasama ko sya sa trabaho dati. lagi nya kasing sinasabing mas mukha pa syang bata kesa sakin. stress-free raw kasi sya. tama nga sya tungkol sa mga spa. ANG SARAP NG FEELING! babalik ako. sigurado yan.

.

balinese spa. festival mall. 659-2901.

services offered.

signature full body massage. 1 hr. 550.
stone healing massage. 1 hr. 650.
balinese massage. 1.5 hrs. 900.
legong body massage. 1 hr. 1200.
back massage. 30 min. 350.

foot and back massage. 1.5 hrs. 650.
foot massage. 1 hr. 450.

body scrub with honey. 1 hr. 850.
body scrub with stone massage. 1.5 hrs. 1450.
body wrap. 1.5 hrs. 1200.
foot scrub. 45 mins. 300.

.

subukan nyo rin to. kakaibang experience! eto na yon reigna! tara na!

.

You’re in my arms
And all the world is calm
The music playing on for only two
So close together
And when I’m with you
So close to feeling alive

A life goes by
Romantic dreams must die
So I bid mine goodbye and never knew
So close was waiting, waiting here with you
And now forever I know
All that I want is to hold you
So close

So close to reaching that famous happy ending
Almost believing this one’s not pretend
And now you’re beside me and look how far we’ve come
So far, we are, so close

How could I face the faceless days
If I should lose you now?
We’re so close
To reaching that famous happy ending
Almost believing this one’s not pretend
Let’s go on, on dreaming for we know we are
So close
So close
And still so far

.

so close. jon mclaughlin. soundtrack ng “enchanted”

dati may nanghingi sakin ng mp3 ng kanta na to. ilagay ko raw sa cellphone nya. tamang kwento. nakita sa isang chick flick. nagustuhan ng kaibigan kong si tutti frutti kaya gusto nya ng kopya. ako naman tong si hindi nanood ng enchanted kasi kala ko purong kakornihan lang yung pelikulang yon. kaya hindi ko rin masyadong pinansin yung kanta. hindi ko rin naman kasi nagustuhan. pa’no hindi ko maintindihan yung lyrics. nito ko lang naappreciate, nung napanood ko na yung pelikula. at nung nakita ko yung lyrics. ngayon gustung-gusto ko na rin sya. hehehe!

valentines’ day. pero wala pa rin akong valentines’ date. sana pala pumayag na lang ako sa loko-lokohang friendly date na inaalok sa kin. nak ng… masabi lang na may date! hehehe! di bale. malay ko ba kung next year meron na. naloko pa tuloy ako nung walang hiya kong dentista. baka “mapanis” daw. kung bakit ba kasing valentines e sya ang ka-date ko. tsk! ayos lang. single. single since birth. makagawa nga ng pelikula. baka sakaling manalo ako sa cinemalaya.

ang tagal Lord! hindi ata palaka yung prince charming ko e. pagong ata!

.

.

lumulutang ako.

ang sarap! para akong lumulutang pero nakaapak pareho yung paa ko sa lupa. para akong nahihilo pero nakakapagisip pa rin naman ng maayos. langit. langit na to!

di ko alam kung alin ang dapat sisihin. yung kapeng ininom ko bago umuwi ng bahay. yung pag-uwi ko ng bahay ng madaling araw. yung pagtulog ko ng dalawang oras at kalahati. o yung sobrang kaligayahang amats ko.

nagkayayaan kasi nung huwebes ng gabi na kumain sa labas. malay ko ba namang alas dyes na ng gabi kami hahainan ng pagkain. at malay ko bang ala una na kami babalik sa muntinlupa. napadpad kami sa harbor square para lang sa pagkain. meron din naman nung kinainan namin sa alabang. siguro gusto lang tlga nilang makita yung masukal na tubig ng manila bay. di na bale. minsan lang naman magkita-kita ang barkada. baka mamatay ang kill joy. kaya sumama na rin ako.

kumain kami dun sa may masarap na sisig tsaka sinigang na baboy. isama mo na rin yung hipong nalunod sa beer. pati yung kangkong na tinabihan ng masarap na bagoong. sarap! wala mang coke nung gabing yon, solb na rin. nakatatlong baso ng iced tea naman ako. isa pa, sinong abnormal naman ang hindi masasarapan sa libre? (salamat achuk!)

ubos na yung pagkain pero hindi pa rin tapos ang kwentuhan kaya lumipat naman kami dun sa katabing kapihan na nagbebenta ng mahal na kape. uy java chip. mi paborito! para sakin, nakakatuwang bumalik sa lugar na to na may kasamang iba. karaniwan kasi, ako lang. ngayon, kasama pa yung mga kabarkada ko nung highschool. sayang konti lang kami. pero ayos na rin.

pasado alas-dose na nung nagkayayaan umuwi. kung para sa kanila maaga pa yon, sakin hindi! masyado lang talagang mabait yung tatay kong gwapo na hinintay pa kong makauwi kahit sinabi kong matulog na at huwag na lang akong pagsarhan ng pinto. buti na lang din at hindi sya nagalit sa umaga kong paguwi kahit maaga rin ang pasok ko.

alas dos na ata nung nakatulog ako. sisihin na natin yung kape. tutal totoo naman. at siguro yun din ang dahilan kung paano ko nakuhang gumising dalawa’t kalahating oras pagtapos kong matulog. may pasok kasi. natakot lang din akong ma-late at matawag na iresponsable. nyahaha!

late pa rin ako. pero ayos lang. dalawang minuto lang naman. nagawa ko naman yung trabaho ko kahit lumulutang ako. matagal-tagal ko na rin kasing hindi nararanasan yung konting tulog at maraming oras ng trabaho. iba na talaga pag hindi na nag-aaral. mas nakakapahinga pa ako ngayon kesa dati.

bago umuwi ng bahay. nagkape muna ako sa paborito kong taguan. kako baka di ako makarating ng bahay sa sobrang antok. bukod pa don, masama ang loob ko. siguro sa sobrang pagod na rin. nagmumuryot na yung bata sa kukote kong gusto nang umuwi at matulog. kailangan ko ng pampabuhay. kailangan ko ng kape. tapos non, bahay na rin. kalimutan na ang pagtulog sa sasakyan at baka makarating pa sa kung saan.

ang sarap! ang tagal na rin kasi. buti na lang nang-imbita si ginoong aladeza (yung gwapo naming prof) sa dati naming school. kung hindi rin, e siguradong matagal din kaming hindi magkikita-kita. ayos na rin yung ganitong pabigla-bigla. mas nagkakatotoo.

at dahil nga nasa ccp complex kami, panibagong drawing na naman ng byaheng corregidor. naririnig ko tuloy yung eraserheads. “alam mo meron akong pangarap sa buhay. sana matupad na…”

.

.

hindi pa kita kayang itago sa katauhan ng kunyaring imahinasyon lamang kaya saka na kita ikukwento sa kanila. sa kinatagalan. kung kailan wala nang makakakilala pa sayo. kung kailan wala nang magtatanong ng simula. at wala nang makikialam pa kung paano nagtapos ang kwento. magiging isang haka-haka ka lamang para sa kanila. bibilang sa mga kwento kong barbero lamang. na para bang masyadong kang hindi makatotohanan. na kahit ako hindi rin makapaniwala. bagaman saglit ang binilang na araw hindi ko na kailangan pang bumilang ng mga taon para hanapan ng katotohanan ang mga salitang sambit mo. marahil nga naging malaking kalokohan ang lahat. pero hindi naging malaking kasinungalingan. walang hanggan kitang pasasalamatan para sa mga bagay na binigay mo ng hindi ko hinihingi. at para na rin sa pagbubukas ng mga mata ko sa pag-asa na magiging maayos din ang lahat para sa akin. kung itatanong nila sakin kung sino ka, hindi ko sasabihin. tama nang tayong dalawa lang ang nakakaalam ng kwento. hahayaan ko silang manghula. sa kinalaunan, alam kong magsasawa din sila sa pagtatanong. at marahil sa pagkaumay, ibabasura nila ang kwentong wala ring saysay para sa kanila. na lahat ng ito ay bahagi lang ng makulit kong pagiisip na malapit nang mangulila sa pagkakalayo mo. pero hanggang dito na lang ang lahat. dito na magtatapos ang kwento mo.

.

.

kasing gulo lang ng kwarto ko yung buhay ko ngayon. kalat-kalat. walang direksyon. napabayaan. pero pwede pa rin namang ayusin db? sino bang nagsabing wala nang pwedeng gawin. siguro tinatamad lang tlga ako. kailangang matulog muna ng mahaba-haba para naman bumalik sa tamang katinuan yung utak ko. baka naman nangangamatay na yung mga brain cells ko.

ang labo… walang sense. as usual. nagiging siste ko na ata ang pagpopost ng mga walang kwentang bagay. haay…..yoko na nga…

ay nanonood pala ko ng balita kanina. pinakita yung pagpatay at pagkidnap ng mga masasamang loob daw. at pinakita rin naman yung pagkondena ng mga awtoridad sa ganitong mga gawain. pinakita rin yung lalaking nasesante kasi nagdala ng tubig sa c.r. isyu na raw ito ng diskriminasyon. pinakita rin yung sa lpg. magsasampa daw ng demanda ang pamahalaan sa mga dealer ng lpg na mataas ang benta rito. ipinakita rin yung problema tungkol sa drugs. one-strike ba yon? hindi ko na maalala. basta ang naaalala ko lang e sa hinaba-haba ng panahon, marami nang nagsabi na magsasampa ng demanda pero dalawa lang ang nangyayari… pwedeng wala namang nakukulong o may nakukulong man nakakalaya o nakakatakas pa rin. pati yung pagsasagawa ng drug testing sa mga estujante, ibinalita. tama lang yon. pero parang kulang pa rin syempre. kahit mga bata ngayon, mahilig sa eksperiment. nakakapagod manood ng balita. araw araw na lang hindi naubos ang problema. mga walang trabaho. mga pumapatay. mga nagrereklamo. mga politikong nangungurakot. mga politikong tinatangkang patayin. mga kalamidad. krisis. at walang hangganang pagrereklamo tungkol sa gobyerno. kelan kaya mauubos yung ganitong klaseng balita? palagay ko, hindi. kaya yayaman ang sinumang pumasok sa ganitong klase ng trabaho. dahil araw araw sa bawat minuto may karumaldumal na nagaganap. liban na lang kung yun na mismong mga nagbabalita ang ma-headline.

ayun… ayun ang maghapon ko. naghalf-day ako. natulog nung hapon nung pagkauwi. dapat lang… magpapahinga naman ako. saka na ulit ang pagtatangkang linis ng kwarto.

out…

.

last year lang nung una akong naimbitahan ng isang kaibigan na sumama sa pasinaya ng ccp. taun-taon, naglalaan ng isang engrandeng araw para pagsama-samahin ang mga pinakamagagaling sa larangan ng musika, teatro, sayaw, pelikula, literatura at sining. ito’y isang pagsilip sa mga pagtatanghal na magaganap sa kasalukuyang taon. patikim kumbaga. maikli lang ang oras sa bawat pagtatanghal. dalawampung minuto lang. nakakabitin. para bang gugustuhin mo pang isigaw na ‘more!’

nagiging tradisyon na ata namin ni jo ang pagpunta sa pasinaya. gaya nung pagiging tradisyon ng pagpunta sa cinemalaya. at parang nagiging tradisyon na rin ata yung pagpunta ko sa starbucks sa harbor square para hintayin sya. kunsabagay, meron din naman akong nakitang higantes dun sa harbor square. nandoon kasi yung ibang kasama sa parada nung umaga.

matakaw na ata tlga ako ngayon. kahit na nakapagkape at tinapay na ko, pirming inggit naman ako nung kumain sila ng umagahan sa pancake house. e di syempre umorder din ako. green mango shake tska tinapay na naman. may bacon, lettuce (di ko alam kung anong tagalog nito) at kamatis. ang sarap! buti na lang at hindi nagaway-away yung mga pagkain sa sikmura ko. bati naman silang lahat.

pagtapos magkarga ng maraming enerhiya, panay naman ang panonood namin sa loob ng mga tanghalan ng ccp. una naming pinuntahan yung wordjam oratura kung san ako nakakita ng balagtasan. ang galing! kung paanong banggitin yung mga linya. tska yung mga salita, ang lalim. di ko ma-dig! pinagtatalunan kasi nila kung dapat bang gawing moderno ang balagtasan. sa palagay ko, oo. dahil kundi mamatay ito ng hindi namamalayan. hindi ko sigurado, pero parang narinig ko ang pangalan ni teo antonio. yung manunula. kung sya nga talaga yun, ang astig! gusto ko man syang kamayan, inabot ako ng matinding hiya.

sumunod yung philippine philharmonic orchestra string quartet. ang saya saya ko! hindi ko maipaliwanag kung bakit pero ang saya saya ko!

isa lang ang pinanood naming short film (hindi na kasi kami umabot sa nine ball, yung short film na dalawang taon ko nang pinagiinteresan panoorin), yung durog ni tara illenberger. napanood ko na to dati pero isa to sa mga paborito ko kaya ok lang din na ulitin namin. hindi na talaga kelangan mag-effort ni baron geisler, natural na natural! galing!

sa wakas! nakita ko rin yung UST Symphony Orchestra na magperform. kelangan ko pa bang ipaliwanag to? syempre mahal na alma mater! tomasino ata to. he he!

unang beses ko sa tanghalang huseng batute. ganda pala don. nanood kami ng play ng artist, inc. ang pamagat… frendster. ewan ko kung ganyang sadya ang spelling. galing din nito! pawang mga kabataan ang nagtatanghal. tungkol sa pinaghalu-halong storya ng mga akdang pinag-aaralan sa hayskul. kaya ayan di ako masyadong makarelate. pero kahit na ganon, nagenjoy pa rin naman ako. pano nakakatawa yung pagkakagawa ng play na to. at magagaling ang mga gumanap. ayos!

naaliw naman ako ng alitaptap storytellers philippines. napanood namin yung ‘ang magkaibigan’. sinisikap ng mga alitaptap na to na buhayin muli yung storytelling sa pinas. maririnig sila sa radyo sa dzas 702 tuwing sabado ng alas-nuebe ng umaga. nakakahanga na may mga tao pa ring nageeffort para buhayin yung nakagawian na storytelling. ni ako nga hindi nakaranas ng storytelling. kaya siguro tuwang-tuwa ako kanina.

philippine madrigal singers. second time ko silang makita. astig pa rin! need i say more?

airdance. etong part na to, di ko ma-gets. parang hindi ata airdance yung nasaksihan ko. anyway, ballet performance. naguluhan lang tlga ako.

philippine ballet theater. eto yung performance na wow! sobra! ang galing! siyet! puro na lang ang galing ang nasasabi ko! eto yung mga tipong ‘do yourself a favor and see it for yourself.’

PHSA sanghiyas pangkat mananayaw. eto yung grupo ng mga stujante na ang galing! kahit mga bata pa sila ang galing tlga nila! it’s refreshing to see the  youth perform these dances. yung mga folk dance natin. and they did very well! dancing with much poise and grace. amazing!

last stop, virgin labfest’s uuwi na ang nanay kong si darna. tungkol to sa mga ofw natin. tama! hindi lang sila makabagong bayani, makabagong superheroes din sila.

picture galore bago umuwi syempre. yun nga lang… hindi ko nagamit yung dala kong camera. wala kasing baterya! ang tungeks! ang totoo nyan bumili naman ako ng battery, yun nga lang walangya yung 7eleven na yon. wala na kayang charge yung battery nila! lintek! hindi ko man lang nagamit! note to self: magdala na ng rechargeable batteries next time!

ayun.. i had fun! sobra! i missed jo so much. buti na lang meron pa rin kaming bonding moments gaya nito. i met michelle. she’s so nice. sana kasama namin sya next cinemalaya. tapos i got to see a lot of performances! ang galing galing! sobra sobrang saya! looking forward to the next one already.

marahil maraming nagiisip na hindi para sa kanila ang pagdalaw sa ccp. siguro nga, pero eto lang naman ang pakiusap ko. subukan nyo lang. kahit one time big time lang. kahit isang beses lang. makita nyo man lang yung mga taong nagpapakilala sating lahat sa ibang bansa sa pamamagitan ng napili nilang larangan. yung mga taong nagperform kanina, sigurado akong pinaghandaan talaga nila yung mga ginawa nila. kita naman e. it’s worth it. you don’t know what you’re missing. subukan nyo lang.

i had so much fun! so there… til the next pasinaya! signing out…